[1] มาเถิด ให้เราร้องเพลงด้วยความยินดีถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้เราโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายศิลาแห่งความรอดของเรา
[2] ให้เราเข้ามาอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยการขอบพระคุณ ให้เราโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระองค์ด้วยบทเพลงสรรเสริญ
[3] เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าใหญ่ยิ่ง และทรงเป็นกษัตริย์ใหญ่ยิ่งเหนือพระทั้งหลาย
[4] ที่ลึกของแผ่นดินโลกอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ที่สูงของภูเขาก็เป็นของพระองค์ด้วย
[5] ทะเลเป็นของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงสร้างมัน และแผ่นดินก็เช่นกัน เพราะพระหัตถ์ของพระองค์ปั้นขึ้น
[6] มาเถิด ให้เรานมัสการและกราบลง ให้เราคุกเข่าลงเฉพาะพระพักตร์ของพระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างเรา
[7] เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของเรา และเราเป็นประชากรแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์ และเป็นแกะแห่งพระหัตถ์ของพระองค์ วันนี้ ถ้าท่านทั้งหลายได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์
[8] อย่าให้จิตใจกระด้างกระเดื่อง อย่างที่เมรีบาห์ อย่างวันที่มัสสาห์ในถิ่นทุรกันดาร
[9] เมื่อบรรพบุรุษของพวกเจ้าทดลองเรา และพิสูจน์เรา ถึงแม้พวกเขาได้เห็นกิจการของเรา
[10] เราเกลียดชาติพันธุ์นั้นอยู่สี่สิบปี และว่า “พวกเขาเป็นชนชาติที่มีใจหลงผิด และพวกเขาไม่รู้จักทางของเรา”
[11] เพราะฉะนั้น เราจึงปฏิญาณด้วยความกริ้วว่า พวกเขาจะไม่ได้เข้าสู่การหยุดพัก ของเรา