[1] ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะระแวดระวังทางของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะไม่ทำบาปด้วยลิ้นของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะใส่บังเหียนที่ปากของข้าพเจ้า ขณะที่คนอธรรมอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า”
[2] ข้าพเจ้าก็เป็นใบ้เงียบไป ข้าพเจ้านิ่งไม่พูดสักคำเดียว ความทุกข์ใจของข้าพเจ้ารุนแรงขึ้น
[3] จิตใจข้าพเจ้าร้อนอยู่ภายใน ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังตรึกตรองอยู่นั้นไฟก็ลุก ข้าพเจ้าจึงทูลด้วยลิ้นของข้าพเจ้าว่า
[4] “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอให้ข้าพระองค์ทราบบั้นปลายของข้าพระองค์ และทราบว่าข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่นานสักเท่าใด ขอให้ข้าพระองค์ทราบว่าสังขารข้าพระองค์ไม่เที่ยงอย่างไร
[5] ดูสิ พระองค์ทรงทำให้วันเวลาของข้าพระองค์สั้นแค่สองสามฝ่ามือเท่านั้น ช่วงชีวิตของข้าพระองค์ไม่เท่าไรเลย เฉพาะพระพักตร์พระองค์ แน่ทีเดียว มนุษย์ทุกคนดำรงอยู่ชั่วเวลาหนึ่งอย่างลมหายใจเส-ลาห์
[6] แน่ทีเดียว มนุษย์ไปๆ มาๆ อย่างเงา แน่ทีเดียว เขาวุ่นวายอยู่เปล่าๆ เขาโกยกองสมบัติไว้ และไม่ทราบว่าใครจะเก็บไป”
[7] “ข้าแต่องค์เจ้านาย บัดนี้ข้าพระองค์จะคอยอะไร? ความหวังของข้าพระองค์อยู่ในพระองค์
[8] ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากการละเมิดทั้งสิ้นของข้าพระองค์ อย่าให้ข้าพระองค์เป็นที่เยาะเย้ยของคนโง่
[9] ข้าพระองค์เป็นใบ้ ข้าพระองค์ไม่อ้าปาก เป็นพระองค์เองที่ทรงทำเช่นนั้น
[10] ขอทรงถอนภัยพิบัติไปจากข้าพระองค์เถิด ข้าพระองค์ร่วงโรยไปด้วยพระหัตถ์ของพระองค์โบยตี
[11] เมื่อพระองค์ทรงตีสอนมนุษย์ พร้อมไปกับการดุว่าเรื่องความชั่ว พระองค์ทรงทำลายสิ่งที่เขารักเสียอย่างตัวมอดทำลาย มนุษย์ทุกคนเป็นแต่ลมหายใจแน่ทีเดียว”เส-ลาห์
[12] “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสดับคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังคำวิงวอนของข้าพระองค์ ขออย่าทรงเฉยเมยต่อน้ำตาของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์เป็นคนต่างด้าวสำหรับพระองค์ เป็นคนร่อนเร่ อย่างบรรพบุรุษทั้งสิ้นของข้าพระองค์
[13] ขอเมินพระพักตร์จากข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะเบิกบานขึ้น ก่อนที่ข้าพระองค์จะจากไปและไม่มีตัวตนอยู่อีก”