[1] ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ยินกับหู บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์เล่าให้ฟัง ถึงพระราชกิจซึ่งพระองค์ทรงทำในสมัยของพวกเขา ในสมัยโบราณกาลนั้น
[2] พระองค์ทรงขับไล่บรรดาประชาชาติออกไปด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง แต่พระองค์ทรงปลูกบรรพบุรุษไว้ พระองค์ทรงทำให้ชาวประเทศทั้งหลายทุกข์ใจ แต่ทรงปล่อยบรรพบุรุษเป็นอิสระ
[3] เพราะเขาทั้งหลายไม่ได้ยึดแผ่นดินนั้นด้วยดาบของเขาเอง อีกทั้งแขนของเขาก็มิได้นำชัยชนะมาให้ แต่โดยพระหัตถ์ขวา และพระกรของพระองค์ และโดยความสว่างแห่งพระพักตร์ของพระองค์ เพราะพระองค์พอพระทัยเขาเหล่านั้น
[4] ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ของข้าพระองค์ ขอประทาน ชัยชนะแก่ยาโคบ
[5] ข้าพระองค์ทั้งหลายดันศัตรูออกไปโดยพระองค์ พวกข้าพระองค์เหยียบบรรดาผู้ที่ต่อสู้ข้าพระองค์ลงโดยพระนามของพระองค์
[6] เพราะข้าพระองค์มิได้วางใจในคันธนูของข้าพระองค์ และดาบของข้าพระองค์ก็ช่วยข้าพระองค์ให้รอดไม่ได้
[7] แต่พระองค์ได้ทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้พ้นจากศัตรู และทรงให้ผู้เกลียดชังพวกข้าพระองค์อับอาย
[8] ข้าพระองค์ทั้งหลายอวดถึงพระเจ้าเสมอ และพวกข้าพระองค์จะยกย่องพระนามของพระองค์เป็นนิตย์เส-ลาห์
[9] แต่พระองค์ได้ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลาย และให้พวกข้าพระองค์ขายหน้า และมิได้เสด็จออกไปกับกองทัพของข้าพระองค์ทั้งหลาย
[10] พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายล่าถอยจากศัตรู และคนที่เกลียดพวกข้าพระองค์ก็ได้ของริบไป
[11] พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นเหมือนแกะที่ใช้เป็นอาหาร และทรงกระจายพวกข้าพระองค์ไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติ
[12] พระองค์ทรงขายประชากรของพระองค์ไปด้วยราคาถูก ไม่ทรงได้อะไรจากการขายนั้น
[13] พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นที่เยาะเย้ยของเพื่อนบ้าน เป็นที่ดูถูกและดูหมิ่นแก่ผู้ที่อยู่รอบพวกข้าพระองค์
[14] พระองค์ทรงทำให้พวกข้าพระองค์เป็นคำล้อเลียนท่ามกลางบรรดาประชาชาติ เป็นที่หัวเราะท่ามกลางชาวประเทศทั้งหลาย
[15] ความขายหน้าอยู่ตรงหน้าข้าพระองค์วันยังค่ำ และความอับอายคลุมหน้าข้าพระองค์ไว้
[16] เนื่องด้วยเสียงของคนเยาะเย้ยและคนด่าทอ เนื่องด้วยศัตรูและผู้แก้แค้น
[17] สิ่งทั้งปวงนี้เกิดกับข้าพระองค์ทั้งหลาย แม้ว่าพวกข้าพระองค์ไม่ได้ลืมพระองค์ หรือทำผิดต่อพันธสัญญาของพระองค์
[18] จิตใจของข้าพระองค์ทั้งหลายก็มิได้หันเห ย่างเท้าของพวกข้าพระองค์ก็มิได้พรากจากพระมรรคา ของพระองค์
[19] พระองค์ยังทรงบดขยี้ข้าพระองค์ทั้งหลายในที่ของหมาป่า และคลุมพวกข้าพระองค์ไว้ด้วยเงามัจจุราช
[20] ถ้าข้าพระองค์ทั้งหลายได้ลืมพระนามพระเจ้า หรือพนมมือของตนไหว้พระอื่น
[21] พระเจ้าจะไม่ทรงทราบเรื่องนี้หรือ? เพราะพระองค์ทรงทราบความลึกลับของจิตใจ
[22] เพราะเห็นแก่พระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายถูกฆ่าวันยังค่ำ และถูกนับว่าเป็นแกะสำหรับเอาไปฆ่า
[23] ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงตื่นเถิด ไฉนบรรทมอยู่? ขอทรงตื่นขึ้นเถิด ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เป็นนิตย์
[24] ไฉนพระองค์ซ่อนพระพักตร์เสีย? ไฉนทรงลืมความทุกข์ยากและการที่ข้าพระองค์ทั้งหลายถูกบีบบังคับ?
[25] เพราะจิตใจข้าพระองค์ทั้งหลายโน้มถึงผงคลี ร่างกายของพวกข้าพระองค์เกาะติดดิน
[26] ขอทรงลุกขึ้นมาช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด ขอทรงไถ่พวกข้าพระองค์เพื่อเห็นแก่ความรักมั่นคงของพระองค์