[1] ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงดาวิด และความลำบากทั้งสิ้นของท่าน
[2] คือท่านได้ปฏิญาณต่อพระยาห์เวห์ และได้บนตัวไว้ต่อองค์ผู้ทรงฤทธิ์ของยาโคบว่า
[3] “ข้าพระองค์จะไม่เข้าบ้าน หรือเข้านอน
[4] ข้าพระองค์จะไม่ให้ดวงตาข้าพระองค์หลับ หรือให้หนังตาหย่อน
[5] จนกว่าข้าพระองค์จะหาสถานที่สำหรับพระยาห์เวห์ได้ คือที่ประทับขององค์ผู้ทรงฤทธิ์ของยาโคบ”
[6] นี่แน่ะ พวกเราได้ยินเรื่องนี้ในเอฟราธาห์ ได้พบสิ่งนี้ในนาของยาอาร
[7] “ให้เราไปยังที่ประทับของพระองค์ ให้เรานมัสการที่แท่นรองพระบาทของพระองค์”
[8] ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้นเสด็จไปยังที่พำนักของพระองค์ ทั้งพระองค์และหีบแห่งอานุภาพของพระองค์
[9] ขอให้ปุโรหิตของพระองค์สวมความชอบธรรม และให้ผู้จงรักภักดีของพระองค์โห่ร้องด้วยความยินดี
[10] เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ ขออย่าเมินพระพักตร์หนีจากผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้นั้น
[11] พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณกับดาวิด อันเป็นสัจจะ ซึ่งพระองค์จะไม่ทรงหันกลับว่า “เราจะตั้งลูกในไส้ของเจ้า ไว้บนบัลลังก์ของเจ้า
[12] ถ้าลูกทั้งหลายของเจ้าปฏิบัติตามพันธสัญญา และพระโอวาทซึ่งเราจะสอนพวกเขา แล้วลูกทั้งหลายของพวกเขา จะนั่งบนบัลลังก์ของเจ้าเป็นนิตย์”
[13] เพราะพระยาห์เวห์ทรงเลือกศิโยน พระองค์มีพระประสงค์จะให้เป็นที่ประทับของพระองค์
[14] ตรัสว่า “นี่เป็นที่พำนักของเราเป็นนิตย์ เราจะอยู่ที่นี่ เพราะเราปรารถนาเช่นนั้น
[15] เราจะอวยพรอย่างมากมายแก่เสบียงของเมืองนี้ เราจะให้คนจนของเมืองนี้อิ่มด้วยอาหาร
[16] เราจะเอาความรอดห่มปุโรหิตของเมืองนี้ และผู้จงรักภักดีของเมืองนี้จะโห่ร้องด้วยความยินดี
[17] ณ ที่นั้น เราจะทำให้มีเขา หนึ่งงอกขึ้นมาสำหรับดาวิด เราได้เตรียมตะเกียงดวงหนึ่งสำหรับผู้รับการเจิมของเรา
[18] เราจะเอาความอายห่มศัตรูของท่าน แต่มงกุฎของท่านจะแวววับอยู่บนท่าน”