[1] ข้าแต่พระเจ้า บรรดาประชาชาติได้ล่วงล้ำมรดกของพระองค์ พวกเขาได้ทำให้พระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์เป็นมลทิน พวกเขาได้ทำให้เยรูซาเล็มเป็นที่ปรักหักพัง
[2] พวกเขาให้ศพผู้รับใช้ของพระองค์ เป็นอาหารแก่นกในอากาศ ให้เนื้อผู้จงรักภักดีของพระองค์แก่สัตว์ป่าแห่งแผ่นดินโลก
[3] พวกเขาได้เทโลหิตของคนเหล่านั้นออกมาอย่างเทน้ำ รอบเยรูซาเล็ม จนไม่มีคนฝังศพให้
[4] ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นที่เยาะเย้ยแก่เพื่อนบ้าน เป็นที่ดูหมิ่นและเหยียดหยามแก่คนที่อยู่รอบข้าง
[5] ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะกริ้วไปอีกนานเท่าใด? เป็นนิตย์หรือพระเจ้าข้า? ความหวงแหนของพระองค์จะไหม้ดังไฟไปอีกนานเท่าใด?
[6] ขอทรงเทพระพิโรธของพระองค์ลงเหนือบรรดาประชาชาติ ที่ไม่รู้จักพระองค์ และเหนือราชอาณาจักรทั้งหลาย ที่ไม่ร้องออกพระนามของพระองค์
[7] เพราะเขาได้ผลาญยาโคบ และทำให้ที่อาศัยของท่าน ร้างเปล่า
[8] ขออย่าทรงระลึกถึงความชั่วของบรรพบุรุษ แล้วลงโทษข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอพระกรุณาของพระองค์เร่งมาพบข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายตกต่ำมาก
[9] ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอด ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะเห็นแก่พระสิริแห่งพระนามของพระองค์ ขอทรงช่วยกู้และอภัยบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์
[10] ทำไมจะให้บรรดาประชาชาติกล่าวว่า “พระเจ้าของพวกเขาอยู่ที่ไหน?” ขอให้การแก้แค้นเนื่องด้วยโลหิตผู้รับใช้ของพระองค์ที่หลั่งออก จงปรากฏในท่ามกลางบรรดาประชาชาติต่อหน้าต่อตาข้าพระองค์ทั้งหลาย
[11] ขอให้เสียงคร่ำครวญของเชลยมาอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ ด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์ ขอทรงละเว้นคนเหล่านั้นที่ต้องถึงตาย
[12] ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงตอบแทนเพื่อนบ้านของข้าพระองค์สักเจ็ดเท่า ที่อกของพวกเขา สำหรับการที่เขาเยาะเย้ยพระองค์
[13] แล้วข้าพระองค์ทั้งหลายผู้เป็นประชากรของพระองค์ เป็นฝูงแพะแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์ จะขอบพระคุณพระองค์เป็นนิตย์ ข้าพระองค์ทั้งหลายจะกล่าวสรรเสริญพระองค์ทุกชั่วชาติพันธุ์