[1] ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไฉนทรงยืนอยู่ห่างไกล? ไฉนจึงซ่อนพระองค์เสียในยามลำบาก?
[2] คนอธรรมข่มเหงคนยากจนอย่างลำพองใจ ขอให้เขาติดบ่วงแร้วอุบายที่เขาคิดขึ้นนั้น
[3] เพราะคนอธรรมอวดสิ่งที่จิตใจเขาปรารถนา และคนโลภแช่งด่าประณามพระยาห์เวห์
[4] ด้วยความหยิ่งยโส คนอธรรมมิได้แสวงหาพระองค์ ความคิดทั้งสิ้นของเขาคือ “ไม่มีพระเจ้า”
[5] ทางของคนอธรรมเจริญขึ้นทุกเวลา การพิพากษาของพระองค์อยู่สูงพ้นสายตาของเขา เขาเย้ยหยันบรรดาคู่อริ
[6] เขาพูดในใจว่า “ข้าจะไม่หวั่นไหว ทุกชั่วชาติพันธุ์ ข้าจะไม่พบความลำบากเลย”
[7] ปากของเขาเต็มไปด้วยการแช่งด่า การล่อลวง และการขู่เข็ญ ใต้ลิ้นของเขามีความชั่วช้าและความเลวทราม
[8] เขานั่งซุ่มคอยดักทำร้ายอยู่ตามชนบท และฆ่าคนบริสุทธิ์เสียในที่เร้นลับ ดวงตาเขาสอดส่ายหาคนอนาถา
[9] เขาซุ่มอยู่ในที่ลับเหมือนสิงห์อยู่ในพงทึบ เขาซุ่มอยู่เพื่อจับคนยากจน เขาจับคนยากจน แล้วฉุดลากมาเข้าตาข่าย
[10] คนอนาถาถูกกดให้จม และล้มลงด้วยกำลังของคนอธรรมนั้น
[11] คนอธรรมพูดกับตัวเองว่า “พระเจ้าทรงลืมแล้ว พระองค์ซ่อนพระพักตร์และจะไม่ทรงเห็นเลย”
[12] ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้น ข้าแต่พระเจ้า ขอชูพระหัตถ์ขึ้น ขออย่าทรงลืมผู้ถูกข่มเหง
[13] ไฉนคนอธรรมจึงประณามพระเจ้า และพูดในใจตนเองว่า “พระองค์จะไม่ทรงเอาเรื่องเอาราว”?
[14] พระองค์ทรงเห็น เออ พระองค์ทรงพิเคราะห์ดูความลำบากและความเดือดร้อนแล้ว เพื่อพระองค์จะได้ทรงตอบแทนเขา คนอนาถามอบตัวไว้กับพระองค์ พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ลูกกำพร้า
[15] ขอพระองค์ทรงหักแขนคนอธรรมคนชั่ว ขอทรงจัดการกับความอธรรมของเขาจนหมดสิ้น
[16] พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์อยู่เป็นนิตย์นิรันดร์ บรรดาประชาชาติจะพินาศไปจากแผ่นดินของพระองค์
[17] ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงฟังความปรารถนาของผู้ถูกข่มเหง พระองค์จะทรงเสริมกำลังใจเขา และจะเงี่ยพระกรรณฟัง
[18] เพื่อประทานความยุติธรรมแก่ลูกกำพร้าและคนที่ถูกบีบบังคับ เพื่อมนุษย์บนแผ่นดินโลกจะไม่ทำให้เขาหวาดกลัวอีกต่อไป