[1] คนชอบธรรมตายจากไป และไม่มีผู้ใดใส่ใจ คนซื่อตรงถูกเอาไปเสีย โดยไม่มีใครเข้าใจ เพราะคนชอบธรรมถูกเอาไปเสียจากภัยพิบัติ
[2] เขาเข้าไปในสันติสุข ผู้ดำเนินในความเที่ยงธรรมของเขา ก็พักสงบบนที่นอนของเขา
[3] แต่พวกเจ้า พวกลูกชายของแม่มด ลูกหลานของคนล่วงประเวณีและหญิงแพศยา จงเข้ามาใกล้ที่นี่
[4] พวกเจ้าพูดเย้ยหยันผู้ใด? เจ้าอ้าปากกว้าง และแลบลิ้นยาวใส่ใคร? เจ้าทั้งหลายเป็นลูกทรยศ เป็นเชื้อสายหลอกลวงไม่ใช่หรือ?
[5] พวกเจ้าผู้เร่าร้อนด้วยราคะท่ามกลางต้นโอ๊ก ภายใต้ต้นไม้เขียวทุกต้น ทั้งฆ่าลูกทั้งหลายของเจ้าในหุบเขา ใต้ซอกหินของหน้าผา
[6] ส่วนแบ่งของเจ้าอยู่กลางหินเกลี้ยงเกลาของหุบเขา พวกมัน พวกมันเป็นส่วนของเจ้า เจ้าได้เทเครื่องดื่มบูชาด้วย และนำธัญบูชามาถวาย เราจะยอมผ่อนปรนในเรื่องเหล่านี้หรือ?
[7] บนภูเขาสูงเด่น เจ้าตั้งที่นอนของเจ้าไว้ และเจ้าไปถวายเครื่องบูชาที่นั่น
[8] เจ้าได้ตั้งสัญลักษณ์ของเจ้า ไว้หลังประตูและเสาประตู เพราะว่า ในการละทิ้งเรานั้น เจ้าได้เปิดผ้าคลุมเตียงของเจ้า แล้วเจ้าขึ้นไปบนนั้น เจ้าทำให้มันกว้าง และเจ้าตกลงกับพวกมันเพื่อเจ้าเอง เจ้ารักเตียงของพวกมัน และเจ้ามองดูความเปลือยเปล่า
[9] เจ้าเดินทางไปหาพระโมเลค พร้อมกับน้ำมัน และทวีน้ำหอมของเจ้า เจ้าได้ส่งทูตของเจ้าไปไกล แม้ให้ลงไปถึงแดนคนตาย
[10] เจ้าเหน็ดเหนื่อยเพราะเจ้าเดินทางมากมาย แต่เจ้าไม่ได้พูดว่า “หมดหวัง” กำลังของเจ้าได้รับการฟื้นฟู เจ้าจึงไม่ได้อ่อนเปลี้ยไป
[11] เจ้าครั่นคร้ามและกลัวใคร? เจ้าจึงได้โกหก และไม่ระลึกถึงเรา ทั้งไม่เอาใจใส่เรา เราได้ปิดปากอยู่เป็นเวลานาน จนเจ้าไม่เกรงกลัวเราไม่ใช่หรือ?
[12] เราจะบอกถึงความชอบธรรมและการกระทำของเจ้า แต่มันก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อเจ้า
[13] เมื่อเจ้าร้องขอก็ให้รูปเคารพที่ เจ้าสะสมไว้นั้นช่วยเจ้าซี แต่ลมจะพัดมันไปทั้งหมด ลำพังลมหายใจก็หอบมันไปแล้ว แต่ผู้ลี้ภัยในเราจะได้ครอบครองแผ่นดิน และจะได้ภูเขาบริสุทธิ์ของเราเป็นมรดก
[14] และจะมีการกล่าวว่า “จงพูนดินขึ้น จงพูนดินขึ้น และจงตระเตรียมทาง จงรื้อถอนอุปสรรคจากทางของชนชาติเรา”
[15] องค์ผู้สูงเด่นและสูงส่ง ผู้ทรงดำรงอยู่นิรันดร์ ทรงพระนามว่าบริสุทธิ์ ตรัสดังนี้ว่า “เราดำรงอยู่ในที่สูงและบริสุทธิ์ และอยู่กับผู้สำนึกผิดและมีวิญญาณจิตที่ถ่อม เพื่อฟื้นฟูวิญญาณจิตของผู้ที่ถ่อม และฟื้นฟูใจของผู้สำนึกผิด
[16] เพราะเราจะไม่ต่อสู้อยู่เป็นนิตย์ หรือโกรธอยู่ตลอดไป เพราะวิญญาณจิตจะสลบไสลต่อหน้าเรา คือชีวิต ทั้งหลายที่เราสร้างมานั้น
[17] เราโกรธเนื่องด้วยบาปเรื่องความโลภของเขา เราตีเขา เราซ่อนหน้าด้วยความโกรธ แต่เขายังเดินกลับไปยังวิถีของใจเขาเอง
[18] เราได้เห็นวิถีของเขาแล้ว แต่เราจะรักษาเขาให้หาย เราจะนำเขาและฟื้นการชูใจให้แก่เขา และให้แก่ผู้ไว้ทุกข์ของเขา
[19] ทั้งสร้างผลของริมฝีปาก สันติภาพ สันติภาพแก่คนไกลและแก่คนใกล้ และเราจะรักษาเขาให้หาย” พระยาห์เวห์ตรัส
[20] “แต่คนอธรรมนั้นเหมือนทะเลที่กำเริบ ซึ่งนิ่งสงบอยู่ไม่ได้ และน้ำของมันก็กวนตมและเลนขึ้นมา
[21] ไม่มีสันติสุขแก่คนอธรรม” พระเจ้าของข้าพเจ้าตรัส