[1] ในวันนั้น พระยาห์เวห์จะทรงลงโทษเลวีอาธาน คือพญานาคที่หนีอยู่นั้นด้วยดาบแข็งแกร่ง ใหญ่โต และทรงพลังของพระองค์ เลวีอาธานคือพญานาคที่ขดตัว และพระองค์จะทรงสังหารมังกรที่อยู่ในทะเล
[2] ในวันนั้น สวนองุ่นแสนสุข จงร้องเพลงถึงสวนนั้น
[3] เราคือยาห์เวห์ เป็นผู้ดูแลสวนนั้น เรารดน้ำทุกเวลา เกรงว่าผู้หนึ่งผู้ใดจะทำอันตรายสวนนั้น เราจึงดูแลสวนนั้นทั้งกลางคืนกลางวัน
[4] เราไม่มีความโกรธอีกแล้ว เราอยากให้มีหนามใหญ่หนามย่อยมาสู้รบกับเรา เราจะได้ก้าวออกไปหามัน เราจะเผามันเสียด้วยกัน
[5] มิฉะนั้นให้มันยอมอยู่ใต้การปกป้องของเรา ให้มันสร้างสันติภาพกับเรา ให้มันสร้างสันติภาพกับเรา
[6] ในอนาคต ยาโคบจะหยั่งราก อิสราเอลจะแตกหน่อและเบ่งบาน แล้วทำให้พื้นพิภพเต็มด้วยผล
[7] พระองค์จะทรงฟาดอิสราเอลเหมือนอย่างฟาดผู้ฟาดเธอหรือ? อิสราเอลจะถูกฆ่าเหมือนอย่างผู้ฆ่าเธอนั้นถูกฆ่าหรือ?
[8] พระองค์จะทรงต่อสู้กับอิสราเอลด้วยการขับไล่ ด้วยการกวาดไปเป็นเชลย พระองค์ทรงกวาดอิสราเอลไปด้วยลมน่ากลัวของพระองค์ในวันที่มีลมตะวันออก
[9] เพราะฉะนั้น บาปของยาโคบจะได้รับการลบล้างด้วยการนี้ และนี่จะเป็นผลลัพธ์เต็มขนาดในการขจัดบาปของเขา คือเมื่อเขาทำให้ศิลาทั้งหมดของแท่นบูชา เป็นเหมือนหินปูนถูกทุบเป็นชิ้นๆ ไม่มีเสาอาเช-ราห์หรือแท่นเครื่องหอมตั้งอยู่อีก
[10] เพราะเมืองมีป้อมจะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ที่อาศัยจะถูกทิ้งร้างและถูกละทิ้งเหมือนถิ่นทุรกันดาร ลูกวัวหากินอยู่ที่นั่น มันนอนอยู่ที่นั่นและแทะกิ่งไม้
[11] เมื่อกิ่งของมันแห้ง ก็ถูกหัก พวกผู้หญิงมาถึงและเอามันไปก่อไฟ เพราะนี่เป็นชนชาติไร้ความเข้าใจ เพราะฉะนั้น ผู้ทรงสร้างเขาจะไม่สงสารเขา ผู้ทรงปั้นเขาจะไม่สำแดงพระกรุณาต่อเขา
[12] ในวันนั้น พระยาห์เวห์จะทรงนวดข้าวตั้งแต่แม่น้ำยูเฟรติส ไปจนถึงลำธารอียิปต์ ประชาชนอิสราเอลเอ๋ย เจ้าจะถูกรวบรวมเข้ามาทีละคน
[13] และในวันนั้นเขาจะเป่าเขาสัตว์ใหญ่ แล้วพวกที่กำลังพินาศที่อยู่ในแผ่นดินอัสซีเรีย และพวกถูกขับไล่ออกไปยังแผ่นดินอียิปต์จะมานมัสการพระยาห์เวห์ บนภูเขาบริสุทธิ์ที่กรุงเยรูซาเล็ม