[1] พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ใบหย่ากับแม่ของพวกเจ้า ที่เราใช้ไล่นางไปนั้นอยู่ที่ไหน? หรือเจ้าหนี้ของเราคนใด ที่เราขายพวกเจ้าไปให้เขา? นี่แน่ะ เจ้าถูกขายเพราะบาปของเจ้า และแม่ของเจ้าถูกไล่ไปเพราะความทรยศของเจ้า
[2] ทำไมนะ เมื่อเรามาจึงไม่พบผู้ใดเลย? เมื่อเราร้องเรียกจึงไม่มีใครตอบ? มือเราสั้นเกินกว่าจะไถ่ถอนได้หรือ? และเราไม่มีกำลังจะช่วยกู้หรือ? ดูสิ เราทำให้น้ำทะเลแห้งด้วยการกำราบของเรา เราทำให้แม่น้ำทั้งหลายเป็นถิ่นทุรกันดาร ปลาของแม่น้ำนั้นๆ ก็เน่าเหม็นเพราะขาดน้ำ และตายไปเพราะกระหายน้ำ
[3] เราห่มท้องฟ้าด้วยความดำมืด และใช้ผ้ากระสอบ เป็นผ้าคลุมของมัน”
[4] พระยาห์เวห์องค์เจ้านายประทานแก่ข้าพเจ้า ให้มีลิ้นของผู้ได้รับการสั่งสอน เพื่อข้าพเจ้าจะรู้จักการค้ำชู คือค้ำชูผู้อิดโรยด้วยถ้อยคำ ทุกๆ เช้าพระองค์ทรงปลุก พระองค์ทรงปลุกหูของข้าพเจ้า เพื่อให้ฟังเหมือนอย่างคนได้รับการสั่งสอน
[5] พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงเปิดหูข้าพเจ้า และข้าพเจ้าเองไม่ได้ขัดขืน ข้าพเจ้าไม่ได้หันหลังกลับ
[6] ข้าพเจ้าเปิดหลังให้ผู้โบยตีข้าพเจ้า และหันแก้มแก่คนดึงเคราข้าพเจ้าออก ข้าพเจ้าไม่ได้ซ่อนหน้า จากการเยาะเย้ยและการถ่มน้ำลายรด
[7] แต่พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายทรงช่วยข้าพเจ้า เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจะไม่ถูกทำให้อัปยศ เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงทำหน้าข้าพเจ้าให้เหมือนหินเหล็กไฟ และข้าพเจ้าทราบว่าข้าพเจ้าจะไม่อับอาย
[8] พระองค์ผู้ทรงแก้ต่างให้ข้าพเจ้านั้นอยู่ใกล้ ใครจะสู้ความกับข้าพเจ้า ก็ให้เรายืนขึ้นมาด้วยกัน และใครจะกล่าวหาข้าพเจ้า ก็ให้เขาเข้ามาใกล้ข้าพเจ้า
[9] นี่แน่ะ พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายทรงช่วยข้าพเจ้า ใครจะกล่าวว่าข้าพเจ้ามีความผิด? ดูสิ พวกเขาทุกคนจะหลุดลุ่ยไปเหมือนเสื้อผ้า ตัวแมลงจะกัดกินพวกเขาเสีย
[10] ใครบ้างในพวกเจ้าที่เกรงกลัวพระยาห์เวห์ และฟังเสียงผู้รับใช้ของพระองค์? เขาผู้ดำเนินในความมืด และปราศจากความสว่าง แต่ยังวางใจในพระนามพระยาห์เวห์ และพึ่งอาศัยพระเจ้าของเขา
[11] นี่แน่ะ พวกเจ้าทุกคนที่ก่อไฟ ผู้เอาดุ้นไฟคาดตัวเจ้าไว้ จงเดินด้วยแสงไฟของพวกเจ้า และด้วยดุ้นไฟซึ่งเจ้าได้ก่อ พวกเจ้าจะได้รับสิ่งนี้จากมือของเรา คือ เจ้าจะต้องนอนลงในที่ทุกข์ทรมาน