[1] แต่บัดนี้ ยาโคบเอ๋ย พระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างท่าน อิสราเอลเอ๋ย พระองค์ผู้ทรงปั้นท่านตรัสดังนี้ว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเราได้ไถ่เจ้าแล้ว เราได้เรียกเจ้าตามชื่อ เจ้าเป็นของเรา
[2] เมื่อเจ้าลุยข้ามน้ำ เราจะอยู่กับเจ้า และเมื่อข้ามแม่น้ำ มันจะไม่ท่วมเจ้า เมื่อเจ้าเดินผ่านไฟ เจ้าจะไม่ถูกไหม้ และเปลวเพลิงจะไม่เผาเจ้า
[3] เพราะเราคือยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของเจ้า องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลผู้ช่วยให้รอดของเจ้า เราให้อียิปต์เป็นค่าไถ่ของเจ้า ให้คูชและเสบาเพื่อแลกกับเจ้า
[4] เพราะว่าเจ้ามีค่าในสายตาของเรา เจ้าได้รับเกียรติและเราเองรักเจ้า เราจึงให้คนเพื่อแลกกับเจ้า และให้ชนทั้งหลายเพื่อแลกกับชีวิตของเจ้า
[5] อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า เราจะนำลูกหลานของเจ้ามาจากตะวันออก และเราจะรวบรวมเจ้ามาจากตะวันตก
[6] เราจะพูดกับทิศเหนือว่า จงคืนให้ และกับทิศใต้ว่า อย่ายึดไว้ จงนำบุตรชายของเรามาจากแดนไกล และบุตรสาวของเราจากปลายแผ่นดินโลก
[7] คือทุกคนที่ถูกขนานนามตามชื่อของเรา และผู้ที่เราสร้างเพื่อพระสิริของเรา คือผู้ที่เราปั้นและทำขึ้นมา”
[8] จงนำประชาชนที่ตาบอดแต่ยังมีตา และที่หูหนวกแต่ยังมีหู ออกมา
[9] ให้ประชาชาติทั้งหมดประชุมพร้อมกัน และให้ชนชาติทั้งหลายชุมนุมกัน มีใครในพวกเขาที่แจ้งสิ่งนี้ได้? และเล่าสิ่งที่ล่วงเลยมาแล้วให้เราฟังได้? ให้พวกเขานำสักขีพยานของเขามาพิสูจน์ว่าเขาถูกต้อง และให้พวกเขาฟังและพูดว่า “เป็นความจริง”
[10] พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เจ้าทั้งหลายเป็นสักขีพยานของเรา และเป็นผู้รับใช้ของเราซึ่งเราเลือกไว้ เพื่อเจ้าจะรู้จักและเชื่อถือเรา และเข้าใจว่าเราเป็นผู้นั้นแหละ ก่อนหน้าเราไม่มีเทพเจ้าใดถูกปั้นขึ้น และภายหลังเราก็จะไม่มี
[11] เรา เราเองคือยาห์เวห์ และนอกจากเรา ไม่มีพระผู้ช่วยให้รอด
[12] เราแจ้งให้ทราบและช่วยให้รอด ทั้งประกาศให้รู้ ไม่มีพระเจ้าอื่นในหมู่พวกเจ้า และพวกเจ้าเป็นสักขีพยานของเรา เราคือพระเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ
[13] “ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่นิรันดร์กาล เราเป็นผู้นั้น ไม่มีใครช่วยจากมือของเราได้ เราทำการใด ใครจะเปลี่ยนแปลงได้อีก? ”
[14] พระยาห์เวห์พระผู้ไถ่ของพวกท่าน องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “เพื่อเห็นแก่เจ้า เราจะส่งไปยังบาบิโลน และเราจะนำพวกเขาทุกคนมาเป็นผู้ลี้ภัย คือพวกเคลเดียมาในเรือที่เขาทั้งหลายเคยภูมิใจ
[15] เราคือยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์ของพวกเจ้า เป็นผู้สร้างของอิสราเอล เป็นกษัตริย์ของพวกเจ้า”
[16] พระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างทางในทะเล และทรงสร้างวิถีในน้ำที่มีอานุภาพอย่างยิ่ง
[17] ผู้ทรงนำรถรบและม้า กองทัพ และนักรบออกมา เขาทั้งหลายนอนลงด้วยกันและลุกขึ้นไม่ได้ พวกเขาสูญสิ้นไปและดับเหมือนไส้ตะเกียง
[18] พระองค์ตรัสดังนี้ว่า “อย่าจดจำสิ่งที่ล่วงเลยมาแล้วนั้น อย่าพิเคราะห์เรื่องในอดีต
[19] นี่แน่ะ เรากำลังทำสิ่งใหม่ๆ บัดนี้ มันงอกขึ้นมา เจ้าไม่เห็นหรือ? และเราจะทำทางในถิ่นทุรกันดาร และแม่น้ำในที่แห้งแล้ง
[20] สัตว์ในป่าทุ่งจะให้เกียรติเรา คือหมาป่าและนกกระจอกเทศ เพราะว่าเราให้น้ำในถิ่นทุรกันดาร และให้แม่น้ำในที่แห้งแล้ง เพื่อให้น้ำดื่มแก่ชนชาติผู้ที่เราเลือกสรร
[21] คือชนชาติที่เราปั้นเพื่อเราเอง เพื่อเขาจะกล่าวคำสรรเสริญเรา
[22] “ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เราที่เจ้าเรียกหา โอ ยาโคบ คือเจ้าไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเพื่อเราเลย โอ อิสราเอล
[23] เจ้าไม่ได้นำแพะแกะที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวมายังเรา หรือให้เกียรติเราด้วยเครื่องบูชาของเจ้า เราไม่ได้ให้เจ้าแบกภาระเรื่องธัญบูชา หรือให้เจ้าเหน็ดเหนื่อยด้วยเรื่องกำยาน
[24] เจ้าไม่ได้เอาเงินซื้อตะไคร้ ให้เรา หรือให้เราพอใจด้วยไขมันเครื่องบูชาของเจ้า แต่เจ้าได้ให้เราแบกภาระเรื่องบาปของเจ้า เจ้าให้เราเหน็ดเหนื่อยด้วยเรื่องความผิดของเจ้า
[25] “เรา เราเองคือผู้นั้น ผู้ลบล้างการทรยศของเจ้าด้วยเห็นแก่เราเอง และเราจะไม่จดจำบาปของเจ้า
[26] จงฟื้นความจำให้เรา ให้พวกเรามาโต้แย้งกัน เจ้าจงให้การเพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าถูก
[27] บรรพบุรุษ คนแรกของเจ้าทำบาป และคนกลางของเจ้าทรยศเรา
[28] ดังนั้น เราทำให้เจ้านายของสถานศักดิ์สิทธิ์เป็นมลทิน เรามอบยาโคบให้ถูกทำลายถวาย และมอบอิสราเอลให้แก่การถูกกล่าวหยาบช้า”