[1] วิบัติแก่พวกที่ลงไปอียิปต์เพื่อขอความช่วยเหลือ ทั้งคิดพึ่งพาม้าทั้งหลาย วิบัติแก่พวกคนวางใจในรถรบเพราะมีมาก และวางใจในทหารม้าเพราะพวกเขาแข็งแรงนัก แต่ไม่ได้มุ่งมองไปยังองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล หรือปรึกษา พระยาห์เวห์
[2] แต่พระองค์ก็ทรงฉลาดด้วย และจะทรงนำภัยพิบัติมาให้ พระองค์ไม่ทรงเรียกพระวจนะของพระองค์คืนมา แต่จะทรงลุกขึ้นต่อสู้กับวงศ์วานที่ทำชั่ว และต่อสู้กับผู้ช่วยของคนทำบาป
[3] คนอียิปต์เป็นเพียงมนุษย์ ไม่ใช่พระเจ้า และม้าของเขาก็เป็นเพียงเลือดเนื้อ ไม่ใช่วิญญาณ เมื่อพระยาห์เวห์เหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ออก ผู้ช่วยเหลือก็จะสะดุด และผู้รับการช่วยเหลือก็จะล้ม และพวกเขาทั้งหมดจะพินาศไปด้วยกัน
[4] เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “เหมือนสิงโตหรือสิงโตหนุ่มที่คำรามอยู่เหนือเหยื่อของมัน และเมื่อเขาเรียกผู้เลี้ยงแกะหมู่หนึ่งมาสู้มัน มันไม่หวาดกลัวต่อเสียงโห่ร้องของเขาทั้งหลาย หรือหวาดหวั่นต่อเสียงอึงคะนึงของเขา” ดังนั้นแหละพระยาห์เวห์จอมทัพจะเสด็จลงมา เพื่อสู้รบบนภูเขาศิโยนและบนเนินเขาของมัน
[5] เหมือนนกที่กระพือปีกอยู่ ดังนั้นแหละพระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงอารักขาเยรูซาเล็ม พระองค์จะทรงอารักขาและช่วยกู้ พระองค์จะทรงผ่านข้าม และช่วยชีวิต
[6] โอ ประชาชนอิสราเอลเอ๋ย จงกลับมาหาพระองค์ผู้ที่พวกท่านได้กบฏอย่างร้ายแรง
[7] เพราะในวันนั้น แต่ละคนจะทิ้งรูปเคารพที่ทำด้วยเงินและรูปเคารพที่ทำด้วยทองคำของตน ซึ่งมือของท่านได้ทำขึ้นอย่างบาปหนาสำหรับท่าน
[8] แล้วคนอัสซีเรียจะล้มลงด้วยดาบที่ไม่ใช่ของมนุษย์ และดาบที่ไม่ใช่ของมนุษย์จะกินเขาเสีย และเขาจะวิ่งหนีจากดาบ และชายหนุ่มของเขาจะถูกบังคับใช้แรงงาน
[9] ป้อมปราการ ของเขาจะสิ้นไปด้วยความหวาดหวั่น และเจ้านายของเขาจะละทิ้งธงไปด้วยความหวาดกลัว” พระยาห์เวห์ผู้ที่ไฟของพระองค์อยู่ในศิโยน และผู้ที่เตาของพระองค์อยู่ในเยรูซาเล็ม ตรัสดังนี้แหละ