[1] วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ออกกฎหมายอธรรม และแก่พวกที่เขียนกฎมาบีบบังคับ
[2] เพื่อผลักไสคนขัดสนไปจากความยุติธรรม และปล้นสิทธิของคนจนแห่งชนชาติของเรา เพื่อให้หญิงม่ายกลายเป็นของริบของพวกเขา และทำให้ลูกกำพร้าพ่อกลายเป็นเหยื่อ
[3] พวกท่านจะทำอย่างไรในวันลงโทษ? และในวันทำลายล้างซึ่งมาจากที่ไกล? ท่านทั้งหลายจะหนีไปพึ่งใคร? และพวกท่านจะเก็บทรัพย์สมบัติของท่านไว้ที่ไหน?
[4] ไม่มีอะไรเหลือนอกจากจะก้มตัวลงอยู่กับพวกนักโทษ หรือล้มลงในหมู่คนที่ถูกฆ่า ถึงกระนั้นก็ดี พระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่ได้หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังเหยียดออกอยู่
[5] วิบัติแก่อัสซีเรีย ผู้เป็นตะบองแห่งความกริ้วของเรา และไม้พลองในมือของพวกเขาเป็นความเกรี้ยวกราดของเรา
[6] เราใช้เขาไปสู้ประเทศชาติหนึ่งที่ทิ้งพระเจ้า เราบัญชาเขาให้ไปสู้ชนชาติที่เรากริ้ว ให้ไปเอาของริบและฉวยของปล้น และให้เหยียบย่ำลงเหมือนเหยียบเลนบนถนน
[7] แต่เขาไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น และจิตใจของเขาก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น เพราะในใจของเขาคิดแต่จะทำลาย และทำลายประชาชาติไปไม่ใช่น้อย
[8] เพราะเขาพูดว่า “พวกผู้บัญชาการของข้าล้วนเป็นกษัตริย์ไม่ใช่หรือ?
[9] เมืองคาลโนก็เหมือนเมืองคารเคมิชไม่ใช่หรือ? เมืองฮามัทก็เหมือนเมืองอารปัดไม่ใช่หรือ? เมืองสะมาเรียก็เหมือนเมืองดามัสกัสไม่ใช่หรือ?
[10] เหมือนอย่างที่มือของข้ายื่นไปถึงบรรดาราชอาณาจักรของรูปเคารพ ซึ่งมีรูปเคารพแกะสลักใหญ่กว่าของเยรูซาเล็มและสะมาเรีย
[11] แล้วข้าจะไม่ทำกับเยรูซาเล็มและรูปเคารพของเขา อย่างที่ข้าได้ทำกับสะมาเรียและรูปเคารพของเขาหรือ? ”
[12] เมื่อองค์เจ้านายทำพระราชกิจทั้งหมดของพระองค์ที่ภูเขาศิโยนและที่เยรูซาเล็มเสร็จแล้ว พระองค์จะทรงลงโทษการโอ้อวด จากใจจองหองของพระราชาของอัสซีเรีย และการยกตัวด้วยสายตายโสของเขา
[13] เพราะเขาว่า “ข้าทำการนี้ด้วยกำลังมือของข้า และด้วยสติปัญญาของข้า เพราะข้ามีความเข้าใจ ข้าได้รื้อเขตแดนของชนชาติทั้งหลาย และได้ปล้นทรัพย์สมบัติของเขา ข้าเป็นเหมือนผู้ทรงพลังที่ได้ฉุดบรรดากษัตริย์ลงมา
[14] มือของข้าได้ฉวยทรัพย์สมบัติของชนชาติทั้งหลาย เหมือนฉวยรังนก และคนเก็บไข่นกที่ถูกทิ้งอย่างไร ข้าก็รวบรวมแผ่นดินโลกทั้งหมดอย่างนั้น ไม่มีใครขยับปีกมาปกป้อง หรืออ้าปากหรือร้องเสียงจ้อกแจ้ก”
[15] ขวานจะคุยข่มคนที่ใช้มันจามหรือ? หรือเลื่อยจะทะนงตัวเหนือผู้ที่ใช้มันเลื่อยหรือ? ราวกับว่าไม้ตะบองจะยกผู้ที่ถือมันได้? หรือไม้พลองจะยกผู้ที่ไม่ใช่ท่อนไม้ได้?
[16] ฉะนั้น องค์เจ้านาย พระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงให้โรคผอมแห้งมาในหมู่คนกำยำล่ำสันของเขา และจะมีการเผาไหม้ลุกโชนขึ้นใต้ศักดิ์ศรีของเขา เหมือนอย่างกับไฟไหม้
[17] ความสว่างแห่งอิสราเอลจะเป็นไฟ และองค์บริสุทธิ์ของเขาจะเป็นเปลวเพลิง แล้วไฟจะเผาและทำลาย หนามใหญ่และหนามย่อยของเขาในวันเดียว
[18] พระองค์จะทรงทำลายศักดิ์ศรีของป่าและสวนผลไม้ของเขา รวมทั้งจิตใจและร่างกาย และจะเป็นเหมือนเมื่อคนป่วยซูบตายไป
[19] ต้นไม้ในป่าของเขาจะเหลือน้อยเต็มที จนเด็กนับจำนวนได้
[20] ในวันนั้น คนอิสราเอลที่เหลืออยู่และคนรอดตายแห่งเชื้อสายของยาโคบ จะไม่พึ่งพิงผู้ตีเขาอีก แต่จะพึ่งพิงพระยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลด้วยจริงใจ
[21] คนที่เหลืออยู่จะกลับมายังพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ คือคนที่เหลืออยู่ของยาโคบ
[22] อิสราเอลเอ๋ย เพราะแม้ว่าชนชาติของเจ้าจะเป็นดั่งทรายในทะเล คนที่เหลืออยู่เท่านั้นจะกลับมา การทำลายนั้นถูกกำหนดไว้แล้วด้วยความชอบธรรมอย่างล้นหลาม
[23] เพราะว่าพระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพจะทรงให้การทำลายอย่างหมดสิ้นเกิดขึ้นท่ามกลางแผ่นดินโลกทั้งหมด ตามที่กำหนดไว้
[24] ฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสดังนี้ว่า “ชนชาติของเราผู้อยู่ในศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวคนอัสซีเรียผู้ตีพวกเจ้าด้วยตะบองและยกไม้พลองของเขาขึ้นสู้เจ้าเหมือนอย่างเมื่ออยู่ ในอียิปต์
[25] เพราะอีกไม่นานความกริ้วของเราจะสิ้นสุด และความโกรธของเราจะมุ่งสู่การทำลายพวกเขา”
[26] และพระยาห์เวห์จอมทัพจะทรงเหวี่ยงแส้มาสู้เขา เหมือนดังที่พระองค์ทรงโจมตีคนมีเดียน ณ ศิลาโอเรบ และไม้พลองของพระองค์ที่เคยอยู่เหนือทะเล พระองค์จะทรงยกขึ้นอย่างที่ทำในอียิปต์
[27] และในวันนั้นภาระของเขาจะหลุดจากบ่าของท่านและแอกของเขาจากคอของท่าน และแอกก็ถูกทำลายเพราะความอ้วน
[28] เขามาถึงอัยยาทแล้ว เขาผ่านมิโกรนไปแล้ว เขาเก็บสัมภาระของเขาไว้ที่มิคมาช
[29] เขาทั้งหลายผ่านช่องหว่างเขามาแล้ว เกบาเป็นที่พักค้างคืนของเรา รามาห์สะทกสะท้าน กิเบอาห์ของซาอูลหนีไปแล้ว
[30] ธิดาของกัลลิมเอ๋ย จงส่งเสียงร้องซี ไลชาห์เอ๋ย ฟังซี อานาโธท ช่างน่าอนาถ
[31] มัดเมนาห์กำลังวิ่งหนี ชาวเมืองเกบิมรีบหลบภัย
[32] แต่ในวันนี้เองเขาจะหยุดอยู่ที่เมืองโนบ เขาจะสั่นกำปั้นของเขา เข้าใส่ภูเขาของธิดาศิโยน เข้าใส่เนินเขาแห่งเยรูซาเล็ม
[33] ดูสิ องค์เจ้านาย คือพระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงตัดกิ่งไม้ด้วยกำลังอันน่าคร้ามกลัว ต้นที่สูงยิ่งจะถูกโค่นลงมา และต้นที่สูงจะต้องถูกทลายลง
[34] พระองค์จะทรงใช้ขวานโค่นป่าทึบ และเลบานอนซึ่งมีต้นไม้สูงตระหง่านจะล้มลง