[1] ปัญญา ได้สร้างบ้านของเธอแล้ว เธอได้ทำเสาเจ็ดต้นของเธอไว้
[2] เธอได้ฆ่าสัตว์ของเธอ ได้ผสมเหล้าองุ่นของเธอ ได้จัดโต๊ะของเธอแล้วด้วย
[3] เธอได้ส่งสาวใช้ของเธอออกไป เธอร้องเรียก จากที่สูงในเมือง ว่า
[4] “ใครเป็นคนรู้น้อย ให้เขาหันเข้ามาที่นี่” เธอพูดกับผู้ที่ไม่มีสามัญสำนึก ว่า
[5] “มาเถอะ มารับประทานขนมปังของฉัน และดื่มเหล้าองุ่นที่ฉันได้ผสม
[6] จงทิ้งความรู้น้อยเสีย และมีชีวิตอยู่ ดำเนินในทางของความรอบรู้นั้นเถิด”
[7] ผู้ที่ว่ากล่าวคนที่ชอบเยาะเย้ยจะได้ความอัปยศ และผู้ที่ตักเตือนคนอธรรมจะถูกกล่าวหยาบช้า
[8] อย่าตักเตือนคนชอบเยาะเย้ย เพราะเขาจะเกลียดเจ้า จงตักเตือนคนมีปัญญา และเขาจะรักเจ้า
[9] จงให้คำสั่งสอน แก่คนมีปัญญาและเขาจะมีปัญญายิ่งขึ้น จงสอนคนชอบธรรมและเขาจะเพิ่มพูนการเรียนรู้
[10] ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นที่เริ่มต้นของปัญญา และการรู้จักองค์บริสุทธิ์เป็นความรอบรู้
[11] เพราะโดยปัญญา วันคืนของเจ้าจะทวีขึ้น และปีเดือนแห่งชีวิตของเจ้าจะเพิ่มพูน
[12] ถ้าเจ้ามีปัญญา เจ้าก็มีปัญญาเพื่อตนเอง ถ้าเจ้าเยาะเย้ย เจ้าก็จะทนแต่ลำพัง
[13] หญิงโง่นั้น ส่งเสียงเอ็ดอึง นางเบาปัญญาและไม่รู้อะไรเลย
[14] นางนั่งที่ประตูบ้านของนาง บนที่นั่งตามที่สูงของเมือง
[15] พลางร้องเรียกผู้ที่ผ่านไป ผู้เดินตรงไปตามทางของเขา ว่า
[16] “ใครเป็นคนรู้น้อย ให้เขาหันเข้ามาที่นี่” นางพูดกับผู้ที่ไม่มีสามัญสำนึก ว่า
[17] “น้ำที่ขโมยมาหวานดี และอาหารที่รับประทานในที่ลับก็อร่อย”
[18] แต่เขาไม่ทราบว่าคนตายอยู่ที่นั่น และแขกของนางก็อยู่ในห้วงลึกของแดนคนตาย