Skip to content
Opens in a new window

[1] ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​บรร‌ดา​สุภา‌ษิต​ของ​ซา‌โล‌มอน​ด้วย​เหมือน​กัน ซึ่ง​คน​ของ​เฮ‌เซ‌คี‌ยาห์ กษัตริย์​ยู‌ดาห์​ได้​คัด‍ลอก​ไว้

[2] ความ​ยิ่ง‍ใหญ่​ของ​พระ‍เจ้า​คือ​การ​ซ่อน​สิ่ง​ต่างๆ ไว้ แต่​ความ​ยิ่ง‍ใหญ่​ของ​กษัตริย์​คือ​การ‍ค้น​สิ่ง​นั้น​ให้​ปรา‌กฏ

[3] ฟ้า​สูง​และ​แผ่น‍ดิน​ลึก​ฉัน‍ใด พระ‍ทัย​ของ​พระ‍รา‌ชา​ก็​เหลือ​จะ​หยั่ง‍รู้​ฉัน‍นั้น

[4] จง​ไล่​ขี้​แร่​ออก​จาก​เงิน แล้ว​จะ​มี​วัสดุ​สำ‌หรับ​ช่าง‍เงิน

[5] จง​ไล่​คน​อธรรม​ออก​ไป​เสีย​จาก​พระ‍พักตร์​พระ‍รา‌ชา แล้ว​พระ‍ที่‍นั่ง​ของ​พระ‍องค์​จะ​สถา‌ปนา​ไว้​ด้วย​ความ​ชอบ‌ธรรม

[6] อย่า​ยก‍ย่อง​ตัว​เอง​เฉพาะ​พระ‍พักตร์​พระ‍รา‌ชา และ​อย่า​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ของ​คน‍ใหญ่​คน‍โต

[7] เพราะ​ให้​เขา​กล่าว​กับ​เจ้า​ว่า “เชิญ​ขึ้น​มา​ที่‍นี่” ก็​ดี​กว่า​ถูก​ไล่​ลง​ไป​ที่​ต่ำ​ต่อ‍หน้า​เจ้า‍นาย สิ่ง​ที่​ดวง‍ตา​ของ​เจ้า​เห็น

[8] อย่า​ด่วน​นำ​เข้า​มา​ยัง​โรง‍ศาล มิฉะนั้น​ใน​ที่‍สุด​เจ้า​จะ​ทำ​อย่าง‍ไร หาก​เพื่อน‍บ้าน​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​ขาย‍หน้า

[9] จง​ถก​เรื่อง​ของ​เจ้า​กับ​เพื่อน‍บ้าน และ​อย่า​เผย​ความ‍ลับ​ของ​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง

[10] เกรง‍ว่า​ผู้​ที่​ได้​ยิน​จะ​ประ‌ณาม​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เสีย​ชื่อ​ตลอด‍ไป

[11] ถ้อย‍คำ​ที่​พูด​ถูก​กาล‌เทศะ เหมือน​ผล​แอป‌เปิ้ล​ทอง‌คำ​ล้อม​ด้วย​เงิน

[12] คำ​ตัก‍เตือน​ของ​คนมี​ปัญ‌ญา​แก่​หู​ที่​คอย​ฟัง ก็​เหมือน​ห่วง‍ทอง‌คำ​และ​เครื่อง​ประ‌ดับ​ทอง​บริ‌สุทธิ์

[13] หิมะ​ให้​ความ​เย็น​ใน​ฤดู​เกี่ยว​อย่าง​ไร ผู้​สื่อ‍สาร​ที่​ซื่อ‍สัตย์​ต่อ​ผู้​ที่​ใช้​เขา ย่อม​ทำ​ให้​จิต‍วิญ‌ญาณ​ของ​นาย​ชุ่ม‍ชื่น​อย่าง‍นั้น

[14] คน​ที่​อวด​ว่า​จะ​ให้​ของ​กำ‌นัล​แต่​ไม่‍ได้​ให้ ก็​เหมือน​เมฆ​และ​ลม​ที่​ไม่‍มี​ฝน

[15] ความ​อด‍กลั้น​อาจ​ชัก‍นำ​ผู้​ครอบ‍ครอง​ได้ และ​ลิ้น​อ่อน‍หวาน​อาจ​โน้ม‍น้าว​ใจ​ให้​อ่อน​ลง​ได้

[16] ถ้า​เจ้า​พบ​น้ำ‍ผึ้ง จง​กิน​แต่​พอ‍ดี เกรง‍ว่า​เจ้า​จะ​อิ่ม​และ​อา‌เจียน​ออก​มา

[17] อย่า​ไป​เยี่ยม​เพื่อน‍บ้าน​ของ​เจ้า​บ่อยๆ เกรง‍ว่า​เขา​จะ​เอือม‌ระ‌อา​เจ้า และ​เกลียด‍ชัง​เจ้า

[18] ผู้​ใด​เป็น​พยาน‍เท็จ​กล่าว‍หา​เพื่อน‍บ้าน​ของ​ตน ก็​เหมือน​กระ‌บอง‍ศึก หรือ​ดาบ หรือ​ลูก‍ธนู​คม‍กริบ

[19] การ​วาง‍ใจ​คน​ไม่​ซื่อ​ใน​วัน​ยาก​ลำ‌บาก ก็​เหมือน​ฟัน​ที่​ผุ​หรือ​เท้า​ที่​ซวน‍เซ

[20] คน​ที่​ร้อง‍เพลง​ให้​คน​หนัก​ใจ​ฟัง ก็​เหมือน​คน​ถอด​เสื้อ‍ผ้า​ออก​ใน​วัน​อา‌กาศ​หนาว และ​เหมือน​เอา​น้ำ‍ส้ม​สายชู​มา​ราด​บน​แผล

[21] ถ้า​ศัตรู​ของ​เจ้า​หิว จง​ให้​อา‌หาร​เขา​กิน และ​ถ้า​เขา​กระ‌หาย จง​ให้​น้ำ​เขา​ดื่ม

[22] เพราะ​เจ้า​จะ​สุม​ถ่าน​ที่​ลุก‍โพลง​ไว้​บน​ศีรษะ​ของ​เขา และ​พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ประทาน​บำ‌เหน็จ​แก่​เจ้า

[23] ลม‍เหนือ​นำ​ฝน​มา​ฉัน‍ใด ลิ้น​ที่​นินทา​ลับหลัง​ก็​นำ​ใบ‍หน้า​บูด‍บึ้ง​มา​ฉัน‍นั้น

[24] อยู่​ที่​มุม​บน​หลัง‍คา ดี​กว่า​อยู่​ร่วม​บ้าน​กับ​หญิง​ขี้‍ทะ‌เลาะ

[25] ข่าว‍ดี​จาก​แดน​ไกล ก็​เหมือน​น้ำ‍เย็น​ที่​ให้​แก่​คน​กระ‌หาย

[26] คน​ชอบ‌ธรรม​ที่​ยอม​แพ้​คน​อธรรม ก็​เหมือน​น้ำ‍พุ​มี​โคลน​หรือ​เหมือน​น้ำ‍บ่อ​ที่​สก‌ปรก

[27] กิน​น้ำ‍ผึ้ง​มาก​ไม่​ดี​ฉันใด แสวง‍หา​เกียรติ​ร่ำไป​ก็​ไม่​ดี​ฉัน‍นั้น

[28] คน​ที่​ควบ‍คุมตน‍เอง​ไม่​ได้ ก็​เหมือน​เมือง​ที่​ถูก​ทำ‌ลาย​และ​ไม่‍มี​กำ‌แพง

สุภา‌ษิต — Chapters