[1] บรรดาสุภาษิตของซาโลมอน บุตรชายที่มีปัญญาทำให้บิดายินดี แต่บุตรชายที่โง่เป็นความโศกของมารดาเขา
[2] คลังทรัพย์อธรรมไม่เป็นประโยชน์ แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความตาย
[3] พระยาห์เวห์จะไม่ทรงปล่อยให้คนชอบธรรมหิว แต่จะทรงปฏิเสธความอยากของคนอธรรม
[4] มือที่เกียจคร้านทำให้ยากจน แต่มือที่ขยันขันแข็งทำให้มั่งคั่ง
[5] บุตรชายที่เก็บสะสมไว้ในฤดูแล้งก็เป็นคนฉลาด แต่บุตรชายผู้หลับในฤดูเกี่ยวก็นำความอับอายมา
[6] พระพรนานัปการอยู่บนศีรษะของคนชอบธรรม แต่ปากของคนอธรรมซ่อนความโหดร้าย
[7] การระลึกถึงคนชอบธรรมเป็นพระพร แต่ชื่อของคนอธรรมจะเน่าเสีย
[8] คนมีปัญญาจะยอมรับบัญญัติ แต่คนที่พูดโง่ๆ จะถึงความพินาศ
[9] คนที่ดำเนินในความซื่อสัตย์ก็ดำเนินอย่างมั่นคง แต่ผู้ที่ทำทางของตนให้คดก็จะถูกเปิดโปง
[10] ผู้ที่ขยิบตาก็ก่อความยุ่งยาก แต่คนที่พูดโง่ๆ จะถึงความพินาศ
[11] ปากของคนชอบธรรมเป็นน้ำพุแห่งชีวิต แต่ปากของคนอธรรมซ่อนความโหดร้าย
[12] ความเกลียดชังเร้าให้เกิดการวิวาท แต่ความรักให้อภัย การละเมิดทุกอย่าง
[13] ที่ปากของผู้มีความเข้าใจจะพบปัญญา แต่ไม้เรียวก็เหมาะแก่หลังของผู้ไม่มีสามัญสำนึก
[14] คนมีปัญญาย่อมสะสมความรู้ไว้ แต่ปากของคนโง่นำความหายนะมาใกล้
[15] ทรัพย์สมบัติของคนมั่งคั่งเป็นเมืองเข้มแข็งของเขา แต่ความยากจนของคนจนเป็นความหายนะของเขา
[16] ค่าจ้างของคนชอบธรรมคือชีวิต แต่ค่าตอบแทนของคนอธรรมคือการลงโทษ
[17] คนที่สนใจคำสั่งสอนก็อยู่ในวิถีแห่งชีวิต แต่คนที่ปฏิเสธคำตักเตือนก็หลงเจิ่นไป
[18] ผู้ที่ซ่อนความเกลียดชังไว้ก็มีปากมุสา และคนที่ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นก็เป็นคนโง่
[19] พูดมากคำย่อมทำบาปได้ แต่คนที่ยับยั้งปากของตนก็เป็นคนฉลาด
[20] ลิ้นของคนชอบธรรมคือเงินเนื้อดี ความคิดของคนอธรรมมีค่าน้อย
[21] ปากของคนชอบธรรมเลี้ยงคนมากมาย แต่คนโง่ตายเพราะขาดสามัญสำนึก
[22] พระพรของพระยาห์เวห์ทำให้มั่งคั่ง และพระองค์ไม่ได้ทรงเพิ่มความโศกเศร้าเข้ากับพระพร
[23] คนโง่ทำความผิดเหมือนการเล่นสนุก แต่คนที่มีความเข้าใจก็เพลิดเพลินกับปัญญา
[24] สิ่งที่คนอธรรมกลัว มันจะมาถึงเขา แต่สิ่งที่คนชอบธรรมปรารถนา พระองค์จะประทานให้
[25] เมื่อพายุหมุนผ่านไปแล้ว ก็ไม่มีคนอธรรมอีก แต่คนชอบธรรมจะตั้งมั่นเป็นนิตย์
[26] น้ำส้มสายชูกับฟัน และควันกับตา เป็นฉันใด คนเกียจคร้านกับผู้ที่ใช้เขา ก็เป็นฉันนั้น
[27] ความยำเกรงพระยาห์เวห์นั้นยืดชีวิตให้ยาว แต่ปีเดือนของคนอธรรมจะสั้นเข้า
[28] ความหวังของคนชอบธรรมคือความยินดี แต่ความมุ่งหวังของคนอธรรมก็สูญเปล่า
[29] ทางของพระยาห์เวห์เป็นที่กำบังแข็งแกร่งแก่คนซื่อสัตย์ แต่เป็นความหายนะแก่คนประพฤติชั่ว
[30] คนชอบธรรมจะไม่มีวันสั่นคลอน แต่คนอธรรมจะไม่ได้อยู่ในแผ่นดิน
[31] ปากของคนชอบธรรมให้ปัญญา แต่ลิ้นของคนตลบตะแลงจะถูกตัดออก
[32] ริมฝีปากของคนชอบธรรมรู้จักสิ่งที่ดีที่ควร แต่ปากของคนอธรรมรู้จักความตลบตะแลง