[1] คนที่รักคำสั่งสอนก็รักความรู้ แต่คนที่เกลียดคำตักเตือนก็โง่เขลา
[2] คนดีได้รับความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์ แต่คนเจ้าเล่ห์นั้นพระองค์จะทรงลงโทษ
[3] มนุษย์ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ได้ด้วยความชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะไม่ถูกสั่นคลอน
[4] ภรรยาที่เลิศประเสริฐเป็นมงกุฎของสามีตน แต่นางผู้นำความอับอายมาก็เหมือนความเน่าเปื่อยในกระดูกสามี
[5] ความคิดของคนชอบธรรมนั้นยุติธรรม แต่การชี้แนะของคนอธรรมนั้นหลอกลวง
[6] ถ้อยคำของคนอธรรมหมอบคอยสังหารคน แต่ปากของคนเที่ยงธรรมช่วยชีวิตพวกเขา
[7] คนอธรรมถูกคว่ำลงและสาบสูญไป แต่บ้านของคนชอบธรรมยังดำรงอยู่
[8] คนจะได้คำชมตามความฉลาดของเขา แต่คนที่ใจตลบตะแลงก็เป็นที่ดูหมิ่น
[9] การเป็นคนธรรมดาแต่มีทาสคนหนึ่งรับใช้ ก็ดีกว่าการทำทีว่าใหญ่โตแต่ไม่มีอาหารกิน
[10] คนชอบธรรมย่อมห่วงใย ชีวิตสัตว์ของเขา แต่ความสงสารของคนอธรรมคือความดุร้าย
[11] คนที่ไถนาของตนจะมีอาหารบริบูรณ์ แต่คนที่ติดตามสิ่งไร้ค่าย่อมไม่มีสามัญสำนึก
[12] คนอธรรมอยากได้ทรัพย์สิน ของคนชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะเกิดผล
[13] คนชั่วย่อมติดบ่วงโดยการละเมิดแห่งปากของตน แต่คนชอบธรรมหนีพ้นจากความลำบาก
[14] คนเราอิ่มใจด้วยสิ่งดีจากผลแห่งปากของตน และผลงานแห่งมือของมนุษย์ก็กลับมาหาเขา
[15] ทางของคนโง่นั้นถูกต้องในสายตาของเขาเอง แต่คนมีปัญญาย่อมฟังคำแนะนำ
[16] คนโง่ย่อมแสดงความฉุนเฉียวของตนทันที แต่คนสุขุมย่อมไม่ใส่ใจต่อการสบประมาท
[17] คนที่พูดความจริงก็ให้การอย่างซื่อสัตย์ แต่พยานเท็จกล่าวคำหลอกลวง
[18] คำพูดพล่อยๆ เหมือนดาบแทง แต่ลิ้นของคนมีปัญญานำการรักษามาให้
[19] ปากที่พูดจริงทนอยู่ได้เป็นนิตย์ แต่ลิ้นที่พูดมุสาอยู่ได้เพียงประเดี๋ยวเดียว
[20] ความหลอกลวงอยู่ในใจของคนที่คิดการชั่ว แต่คนที่แนะให้มีสันติภาพก็มีความยินดี
[21] ไม่มีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับคนชอบธรรม แต่คนอธรรมเต็มไปด้วยความลำบาก
[22] พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังปากที่พูดมุสา แต่ทรงปีติยินดีในคนที่ประพฤติอย่างซื่อสัตย์
[23] คนสุขุมย่อมเก็บงำความรู้ไว้ แต่คนโง่ป่าวร้องความโง่ของตน
[24] มือของคนขยันจะครอบครอง แต่คนเกียจคร้านจะถูกบังคับให้ทำงานหนัก
[25] ความกระวนกระวายในใจคนถ่วงเขาลง แต่ถ้อยคำที่ดีทำให้เขายินดี
[26] คนชอบธรรมอยู่ในสภาพดีกว่าเพื่อนบ้านของตน แต่ทางของคนอธรรมนำตัวเขาให้หลงเจิ่นไป
[27] คนเกียจคร้านจะไม่ได้ปิ้งอาหาร แต่คนขยันจะได้ทรัพย์สมบัติล้ำค่า
[28] วิถีของความชอบธรรมนำไปสู่ชีวิต และหนทางนั้นไม่มีความมรณา