[1] ลูกเอ๋ย จงรักษาถ้อยคำของข้า จงสะสมบัญญัติของข้าไว้กับเจ้า
[2] จงรักษาบัญญัติของข้า และมีชีวิตอยู่ จงรักษาคำสอนของข้าอย่างกับแก้วตาของเจ้า
[3] จงพันมันไว้ที่นิ้วมือของเจ้า จงเขียนมันไว้บนแผ่นจารึกแห่งหัวใจของเจ้า
[4] จงพูดกับปัญญาว่า “เธอเป็นพี่สาวของฉัน” และจงเรียกความรอบรู้ว่า “ญาติสนิท”
[5] เพื่อสองสิ่งนี้จะปกป้องเจ้าไว้จากหญิงแพศยา จากหญิงสำส่อนที่พูดจาพะเน้าพะนอ
[6] เพราะที่หน้าต่างบ้านของข้า ข้าได้มองออกไปตามบานเกล็ด
[7] ข้าเห็นหนุ่มคนหนึ่งท่ามกลางคนรู้น้อย ข้าพิเคราะห์ดูเขาท่ามกลางคนหนุ่ม เขาไม่มีสามัญสำนึก
[8] เขากำลังผ่านไปตามถนนใกล้หัวมุมไปบ้านของนาง เขาเดินไปทางบ้านของนาง
[9] ในเวลาโพล้เพล้ ในเวลาเย็น ในตอนกลางคืนและในความมืด
[10] และดูสิ หญิงคนหนึ่งมาพบเขา แต่งตัวอย่างโสเภณีและมีหัวใจเจ้าเล่ห์
[11] นางจัดจ้านและหัวรั้น เท้าของนางไม่อยู่กับบ้าน
[12] ประเดี๋ยวอยู่ถนน ประเดี๋ยวอยู่ที่ลานเมือง และนางหมอบคอยอยู่ทุกหัวมุม
[13] นางฉวยเขาได้และจูบเขา นางพูดกับเขาอย่างหน้าไม่อายว่า
[14] “ฉันต้องถวายเครื่องศานติบูชา และวันนี้ฉันได้ถวายแก้บนแล้ว
[15] เพราะฉะนั้นฉันจึงออกมาหาเธอ เสาะหาเธออย่างตั้งใจ และฉันพบเธอแล้ว
[16] ฉันได้คลุมเตียงของฉันด้วยผ้าคลุม เป็นผ้าลินินสีจากอียิปต์
[17] ฉันทำที่นอนของฉันให้หอมด้วยมดยอบ กฤษณา และอบเชย
[18] มาเถอะ ให้เรามาอิ่มด้วยความรักจนรุ่งเช้า ให้เราสำเริงสำราญกันด้วยความรัก
[19] เพราะสามีของฉันไม่อยู่บ้าน เขาไปทางไกล
[20] เขาพกเงินไปถุงหนึ่ง พอวันเพ็ญเขาจึงจะกลับมา”
[21] นางหว่านล้อมเขาด้วยคำเชิญชวนมากมาย นางชักจูงเขาด้วยคำพูดพะเน้าพะนอ
[22] เขาก็ติดตามนางไปทันที อย่างวัวตัวผู้ไปสู่การฆ่า หรืออย่างกวางเข้าไปติดกับดัก
[23] จนลูกธนูปักลึกถึงตับของมัน อย่างนกรนเข้าไปหาบ่วง เขาไม่รู้ว่า นี่มีค่าถึงชีวิต
[24] ลูกทั้งหลายเอ๋ย บัดนี้จงฟังข้า และจงใส่ใจถ้อยคำจากปากของข้า
[25] อย่าให้ใจของเจ้าหันไปตามทางของนาง อย่าหลงอยู่ในวิถีของนาง
[26] เพราะนางได้ฟัดเหยื่อลงเสียเป็นอันมาก เออ คนที่นางฆ่านั้นก็มากมายนับไม่ถ้วน
[27] บ้านของนางเป็นทางไปสู่แดนคนตาย ลงไปถึงห้องแห่งความตาย