Skip to content
Opens in a new window

[1] เกียรติ​ไม่​คู่‍ควร​กับ​คน​โง่ ดัง​หิมะ​ใน​ฤดู‍ร้อน​และ​ฝน​ใน​ฤดู‍เกี่ยว

[2] นก‍กระ‌จอก​ย่อม​โผ‍ผิน​และนก‍นาง‌แอ่น​ย่อม​โบย‍บิน​ฉัน‍ใด คำ‍แช่ง‍สาป​อย่าง​ไม่​สม‍ควร​ย่อม​ไม่​เกิด​ผล​ฉัน‍นั้น

[3] แส้​สำ‌หรับ​ม้า บัง‌เหียน​สำ‌หรับ​ลา และ​ไม้‍เรียว​สำ‌หรับ​หลัง​คน​โง่

[4] อย่า​ตอบ​คน​โง่​ตาม​ความ​โง่​ของ​เขา เกรง‍ว่า​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​เขา

[5] จง​ตอบ​คน​โง่​ตาม​ความ​โง่​ของ​เขา เกรง‍ว่า​เขา​จะ​คิด​ว่า​ตัว‍เอง​มี​ปัญ‌ญา

[6] ผู้​ที่​ส่ง​ข่าว​ไป​ด้วย​มือ​ของ​คน​โง่ ก็​เหมือน​ตัด​เท้า​ทั้ง‍สอง​ข้าง​ออก​และ​ดื่ม​ความ‍รุนแรง

[7] สุภา‌ษิต​ที่​อยู่​ใน​ปาก​ของ​คน​โง่ ก็​เหมือน​ขา​ของ​คน​พิการ​ที่​ห้อย​อยู่​อย่าง​ไร้​ประ‌โยชน์

[8] ผู้​ที่​ให้​เกียรติ​คน​โง่ ก็​เหมือน​คน​ที่​มัด​ก้อน‍หิน​ไว้​กับ​สลิง

[9] สุภา‌ษิต​ที่​อยู่​ใน​ปาก​ของ​คน​โง่ ก็​เหมือน​ต้น‍หนาม​อยู่​ใน​มือ​คน​ขี้‍เมา

[10] ผู้​ที่​จ้าง​คน​โง่​หรือ​คน​ที่​ผ่าน​มา ก็​เหมือน​นัก‍ธนู​ที่​ยิง​ทุก​คน

[11] คน​โง่​ที่​ทำ​ความ​โง่​ซ้ำ​แล้ว​ซ้ำ​อีก ก็​เหมือน​สุนัข​ที่​กลับ​ไป​หา​สิ่ง​ที่​มัน​สำ‌รอก​ออก​มา

[12] เจ้า​เห็น​คน​ที่​คิด​ว่า​ตัว‍เอง​มี​ปัญ‌ญา​หรือ? ยัง​มี​ความ​หวัง​ใน​คน​โง่​มาก‍กว่า​ใน​เขา

[13] คน​เกียจ‍คร้าน​พูด​ว่า “มี​ราช‌สีห์​อยู่​ที่​ถนน มี​สิงโต​อยู่​ที่​ลาน‍เมือง”

[14] ประ‌ตู​หัน​ไป​มา​ด้วย​บาน‍พับ​ของ​มัน​ฉัน‍ใด คน​เกียจ‍คร้านก็​ทำ​อย่าง‍นั้น​บน​ที่‍นอน​ของ​เขา​ฉัน‍นั้น

[15] คน​เกียจ‍คร้าน​ฝัง​มือ​ของ​ตน​ใน​ชาม เขา​เหนื่อย​ที่​จะ​เอา​มือ​กลับ​มา​ที่​ปาก​ของ​ตน

[16] คน​เกียจ‍คร้าน​เห็น​ว่า​ตัว‍เอง​มี​ปัญ‌ญา​กว่า คน​เจ็ด​คน​ที่​ตอบ​ได้​อย่าง​หลัก‍แหลม

[17] คน​ที่​ผ่าน​ไป​ยุ่ง​เรื่อง​ทะ‌เลาะ‍วิวาท​ซึ่ง​ไม่‍ใช่​เรื่อง​ของ​ตน ก็​เหมือน​คน​ดึงหู‍สุนัข

[18] คน​บ้า​ขว้างดุ้น‍ไฟ ลูก‍ธนู และ​ความ​ตาย​ฉัน‍ใด

[19] คน​ที่​ล่อ‍ลวง​เพื่อน‍บ้าน​ของ​ตน และ​กล่าว​ว่า “ข้า​ล้อ‍เล่น” ก็​ฉัน‍นั้น

[20] เพราะ​ขาด​ฟืน ไฟ​ก็​ดับ และ​ที่‍ไหน​ไม่‍มี​คน​ซุบ‍ซิบ‍นินทา การ‍ทะ‌เลาะ‍วิวาท​ก็​หยุด​ไป

[21] ถ่าน​เป็น​เชื้อ‍เพลิง และ​ฟืน​เป็น​เชื้อ‍ไฟ​ฉัน‍ใด คน​ที่​ชอบ​ทะเลาะ​ก็​เป็น​เหตุ​ให้​การ‍วิวาท​ลุกลาม​ฉัน‍นั้น

[22] ถ้อย‍คำ​ของ​ผู้​ซุบซิบ​นินทา​ก็​เหมือน​ชิ้น​อา‌หาร​อร่อย มัน​ลง​ไป​ยัง​ส่วน​ต่างๆ ในร่าง‍กาย

[23] ปากที่เผ็ดร้อนกับ​ใจ​ชั่ว ก็​เหมือน​ขี้เงิน ​ที่​เคลือบอยู่​บน​ภาชนะ​ดิน

[24] คน​ที่​เกลียด​ผู้​อื่น ก็​กลบ‌เกลื่อน​ด้วย​วาจา และ​เก็บ​การ​หลอก‍ลวง​ไว้​ภายใน

[25] เมื่อ​น้ำเสียง​เขา​เหมือน​มี​เมต‌ตา‍จิต ก็​อย่า​เชื่อ​เขา เพราะ​มี​สิ่ง​น่า​เกลียดน่า​ชัง​ร้อย​แปด ​ใน​ใจ​เขา

[26] ถึง​เขา​จะ​ปกปิด​ความ​เกลียด‍ชัง​ไว้​ด้วย​เล่ห์ แต่​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​จะ​ถูก​เปิด‍โปง​ใน​ที่​ประ‌ชุม

[27] คน​ที่​ขุด​หลุม‍พราง​จะ​ตก​ลง​ไป​เอง คน​ที่​กลิ้ง​ก้อน‍หิน​ขึ้น​ไป มัน​จะ​กลิ้ง​กลับ​มา​ทับ​เขา​เอง

[28] ลิ้น​มุสา​เกลียด​พวก​ที่​มัน​ทำ‌ลาย และ​ปาก​ป้อ‍ยอ​ก็​ทำ​ให้​พินาศ

สุภา‌ษิต — Chapters