[1] เมื่อเจ้านั่งรับประทานกับผู้ครอบครอง จงสังเกตให้ดีว่าอะไร อยู่ข้างหน้าเจ้า
[2] เจ้าจงบังคับตัวไว้ ถ้าเจ้าเป็นคนตะกละ
[3] อย่าปรารถนาของโอชะของผู้ครอบครองนั้น เพราะมันเป็นอาหารที่หลอกลวง
[4] อย่าโหมงานจนอ่อนล้าเพื่อจะเป็นคนมั่งมี จงฉลาดพอที่จะหยุดพัก
[5] เมื่อเจ้าเหลือบตามองทรัพย์นั้น มันก็หายไปแล้วไม่ใช่หรือ? เพราะแน่นอนทีเดียวมันจะสร้างปีกขึ้นมา มันจะบินไปในท้องฟ้าเหมือนนกอินทรี
[6] อย่ากินอาหารของคนตระหนี่ อย่าปรารถนาของโอชะของเขา
[7] เพราะเขาคอยนับอยู่ในใจ เขาพูดกับเจ้าว่า “จงกินและดื่มเถิด” แต่ใจของเขาไม่ได้อยู่กับเจ้า
[8] เจ้าจะสำรอกอาหารซึ่งเจ้าได้กินเข้าไปนั้น และเสียถ้อยคำอ่อนหวานของเจ้าไปเปล่าๆ
[9] อย่าพูดให้คนโง่ได้ยิน เพราะเขาจะดูหมิ่นปัญญาแห่งถ้อยคำของเจ้า
[10] อย่าย้ายหลักเขตเก่าแก่ และอย่ารุกล้ำไร่นาของลูกกำพร้า
[11] เพราะพระผู้ไถ่ของลูกกำพร้านั้นแข็งแรง พระองค์จะทรงสู้ความกับเจ้าในคดีของพวกเขา
[12] จงเปิดใจรับคำสั่งสอน และจงเงี่ยหูฟังถ้อยคำแห่งความรู้
[13] อย่าละเลยการตีสอนเด็ก เพราะถ้าเจ้าตีเขาด้วยไม้เรียว เขาจะไม่ตาย
[14] ถ้าเจ้าตีเขาด้วยไม้เรียว เจ้าจะช่วยชีวิตเขาให้พ้นจากแดนคนตาย
[15] ลูกเอ๋ย ถ้าใจของเจ้ามีปัญญา ใจของข้าเองก็จะยินดีด้วย
[16] จิตใจของข้าจะเปรมปรีดิ์ เมื่อปากของเจ้าพูดสิ่งที่ถูกต้อง
[17] เจ้าอย่าริษยาคนบาป แต่จงยำเกรงพระยาห์เวห์ตลอดเวลา
[18] เพราะแน่นอนมีอนาคตสำหรับเจ้า และความหวังของเจ้าจะไม่สลาย
[19] ลูกเอ๋ย เจ้าจงฟัง และจงมีปัญญา และจงนำใจของเจ้าไปในทางนั้น
[20] อย่ามั่วสุมกับคนขี้เหล้า หรือกับคนตะกละกินเนื้อ
[21] เพราะคนขี้เมาและคนตะกละจะมาถึงความยากจน และความง่วงเหงา จะเอาผ้าขี้ริ้วห่มคนนั้น
[22] จงฟังบิดาผู้ให้กำเนิดเจ้า และอย่าดูหมิ่นมารดาเมื่อนางแก่
[23] จงซื้อความจริงและอย่าขายไปเสีย จงซื้อปัญญา คำสั่งสอน และความรอบรู้
[24] บิดาของคนชอบธรรมจะเปรมปรีดิ์อย่างยิ่ง คนที่ให้กำเนิดบุตรที่มีปัญญาจะยินดีในเขา
[25] จงให้บิดามารดาของเจ้ายินดี จงให้ผู้ที่คลอดเจ้าเปรมปรีดิ์
[26] ลูกเอ๋ย ขอใจของเจ้าให้ข้าเถอะ และให้ตาของเจ้าสังเกตดู ทางของข้า
[27] เพราะหญิงโสเภณีเป็นหลุมลึก และหญิงสำส่อนเป็นบ่อแคบ
[28] นางหมอบคอยอยู่เหมือนโจร และทำให้มีคนไม่ซื่อตรงเพิ่มขึ้นในหมู่ผู้ชาย
[29] ใครที่ร้องโอย? ใครที่ร้องอุย? ใครมีเรื่องวิวาท? ใครบ่นพึมพำ? ใครมีแผลโดยไม่จำเป็น? ใครมีตาแดงก่ำ?
[30] คือพวกที่นั่งแช่อยู่กับเหล้าองุ่น พวกที่ไปลิ้มลอง เหล้าประสม
[31] อย่ามองดูเหล้าองุ่นเมื่อมันมีสีแดง เมื่อมันเปล่งประกายในถ้วย และมันไหลลงไปอย่างคล่องคอ
[32] ในที่สุดมันจะกัดเหมือนงู และฝังเขี้ยวเหมือนงูทับทาง
[33] ตาของเจ้าจะเห็นสิ่งแปลกๆ และใจของเจ้าจะพูดตลบตะแลง
[34] เจ้าจะเป็นเหมือนคนที่นอนอยู่ใจกลางทะเล อย่างคนที่นอนอยู่บนยอดเสากระโดง
[35] เจ้าจะว่า “พวกเขาตีข้า แต่ข้าไม่เจ็บ พวกเขาทุบข้า แต่ข้าไม่รู้สึก ข้าจะตื่นเมื่อไรหนอ? ข้าจะแสวงหาการดื่มอีก”