[1] พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า
[2] “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะ เจ้าจงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงคร่ำครวญว่า ‘อนิจจาหนอวันนั้น’
[3] เพราะวันนั้นใกล้เข้ามาแล้ว วันแห่งพระยาห์เวห์ใกล้เข้ามา จะเป็นวันแห่งเมฆหมอก เป็นเวลาแห่งความหายนะของประชาชาติ
[4] ดาบเล่มหนึ่งจะมาเหนืออียิปต์ และความทุกข์ระทมจะอยู่ในคูช เมื่อคนถูกฆ่าล้มลงในอียิปต์ และคนเขาขนทรัพย์สมบัติของอียิปต์ไป และรากฐานของอียิปต์ก็ถูกทลายลง
[5] “คูชและพูต ทั้งลูดและอาระเบียทั้งหมด รวมทั้งลิเบียและชาวแผ่นดินนั้นที่อยู่ในสนธิสัญญา จะล้มลงพร้อมกับพวกเขาด้วยดาบ
[6] พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า พวกที่สนับสนุนอียิปต์จะล้มลง และความภูมิใจในพลังของมันจะลดลง ตั้งแต่มิกดลถึงสิเอเน เขาจะล้มลงในที่นั้นด้วยดาบ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ
[7] และพวกเขาจะร้างเปล่าอยู่ท่ามกลางประเทศทั้งหลายที่ร้างเปล่า และเมืองต่างๆ ของมันจะอยู่ท่ามกลางบรรดาเมืองที่ทิ้งร้าง
[8] แล้วเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเราให้ไฟเผาอียิปต์ และผู้สนับสนุนทั้งหมดของมันก็จะแตกกระจายไป
[9] “และในวันนั้น พวกทูตจะออกจากเราไปโดยทางเรือ เพื่อจะทำให้คนคูชที่มั่นใจนั้นคร้ามกลัว และความทุกข์ระทมจะมาถึงเขาเหล่านั้นในวันหายนะของอียิปต์ เพราะนี่แน่ะ วันนั้นจะมาถึงแน่นอน
[10] พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะทำให้ไพร่พลของอียิปต์สิ้นสุดลง ด้วยมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน
[11] คือตัวเขาพร้อมกับชนชาติของเขา ซึ่งเป็นชนชาติที่ทารุณที่สุดในบรรดาประชาชาติ จะถูกนำเข้ามาเพื่อทำลายแผ่นดินนั้น และพวกเขาจะชักดาบออกต่อสู้อียิปต์ และทำให้แผ่นดินนั้นเต็มด้วยคนที่ถูกฆ่า
[12] และเราจะทำให้แม่น้ำไนล์แห้งไป เราจะขายแผ่นดินนั้นไว้ในมือของคนชั่ว เราจะทำให้แผ่นดินและสารพัดที่อยู่ในนั้นร้างเปล่า โดยมือของคนต่างด้าว เรา คือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว
[13] “พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะทำลายรูปเคารพทั้งหลาย และทำให้ปฏิมากรในเมืองเมมฟิสสิ้นสุดลง และจะไม่มีเจ้านายจากแผ่นดินอียิปต์อีก และเราจะใส่ความหวาดกลัวในแผ่นดินอียิปต์
[14] เราจะทำให้เมืองปัทโรสเป็นที่ร้างเปล่า และจะให้ไฟเผาเมืองโศอัน และจะทำการพิพากษาเมืองเธเบส
[15] เราจะเทความโกรธของเราลงบนเมืองเปลูเซียม ซึ่งเป็นที่กำบังเข้มแข็งของอียิปต์ และจะขจัดไพร่พลของเมืองเธเบส
[16] และเราจะให้ไฟเผาอียิปต์ เมืองเปลูเซียมจะอยู่ในความระทม เมืองเธเบสจะแตก และเมืองเมมฟิสจะมีปรปักษ์ในเวลากลางวัน
[17] ชายฉกรรจ์ของเมืองโอนและเมืองพีเบเสทจะล้มลงด้วยดาบ และเมืองนั้นจะตกไปเป็นเชลย
[18] เวลากลางวันที่เมืองทาปานเหสจะมืดทึบ เมื่อเราทำลายแอกของอียิปต์ และอานุภาพอันผยองของเมืองนั้นจะสิ้นสุดลง จะมีเมฆมาคลุมเมืองนั้นไว้ และคนเมืองนั้น จะตกไปเป็นเชลย
[19] เมื่อเราทำการพิพากษาอียิปต์ พวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”
[20] เมื่อวันที่ 7 เดือนที่ 1 ในปีที่ 11 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า
[21] “บุตรมนุษย์เอ๋ย เราได้หักแขนของฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และนี่แน่ะ แขนนั้นไม่ได้ถูกพันไว้เพื่อการรักษา หรือหุ้มไว้ในผ้าพันแผลเพื่อให้แข็งแรงพอจะเหวี่ยงดาบได้อีก
[22] เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราเป็นปฏิปักษ์กับฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ เราจะหักแขนของเขา ทั้งแขนที่ยังแข็งแรงและแขนที่หักแล้วนั้น เราจะทำให้ดาบหลุดจากมือของเขา
[23] เราจะให้คนอียิปต์กระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางประชาชาติ และกระจายพวกเขาไปตามประเทศต่างๆ
[24] และเราจะเสริมกำลังแขนของกษัตริย์แห่งบาบิโลน และเอาดาบของเราใส่มือเขา แต่เราจะหักแขนของฟาโรห์ และฟาโรห์จะคร่ำครวญต่อหน้าเขาอย่างการคร่ำครวญของคนที่บาดเจ็บอย่างฉกรรจ์
[25] เราจะเสริมกำลังแขนของกษัตริย์แห่งบาบิโลน แต่แขนของฟาโรห์จะตก แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเราเอาดาบของเราใส่มือของกษัตริย์แห่งบาบิโลน เขาจะยื่นมันออกต่อสู้แผ่นดินอียิปต์
[26] และเราจะให้คนอียิปต์กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และกระจายพวกเขาไปยังประเทศต่างๆ แล้วเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”