[1] “ส่วนเจ้า จงเปล่งเสียงร้องบทเพลงคร่ำครวญเรื่องเจ้านายทั้งหลายของอิสราเอล
[2] กล่าวว่า แม่ของเจ้าช่างเหมือนสิงโตตัวเมีย ที่อยู่ท่ามกลางพวกสิงโตเสียจริงๆ นางนอนอยู่ท่ามกลางพวกสิงโตหนุ่ม และเลี้ยงดูลูกๆ ของนาง
[3] นางเลี้ยงลูกสิงโตตัวหนึ่งให้เติบโตขึ้น มันกลายเป็นสิงโตหนุ่ม มันฝึกหัดจับเหยื่อ และมันกัดกินคน
[4] บรรดาประชาชาติได้ยินเรื่องของมัน มันถูกจับได้ในหลุมพรางของพวกเขา พวกเขาเอาขอเกี่ยวมัน นำมายังแผ่นดินอียิปต์
[5] เมื่อนางเห็นว่าคอยนานแล้ว และความหวังของนางหมดไป นางก็เอาลูกมาอีกตัวหนึ่ง เลี้ยงมันให้เป็นสิงโตหนุ่ม
[6] มันไปๆ มาๆ ท่ามกลางพวกสิงโต และมันกลายเป็นสิงโตหนุ่ม และมันฝึกหัดจับเหยื่อ มันกัดกินคน
[7] มันข่มขืนหญิงม่ายทั้งหลายของเขา และทำให้เมืองทั้งหลายของพวกเขาร้างเปล่า แผ่นดินและผู้ที่อยู่ในนั้นก็ครั่นคร้าม เมื่อได้ยินเสียงคำรามของมัน
[8] แล้วบรรดาประชาชาติรอบๆ ก็ต่อสู้มันจากแว่นแคว้นทั้งหมด เขาทั้งหลายกางข่ายออกคลุมมัน มันก็ถูกจับอยู่ในหลุมพรางของพวกเขา
[9] พวกเขาเอาขอเกี่ยวมันไปขังไว้ในกรง และนำมันมายังกษัตริย์บาบิโลน นำมันไว้ในที่กำบังแข็งแกร่ง เพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงของมันอีก บนภูเขาแห่งอิสราเอล
[10] แม่ของเจ้าเหมือนเถาองุ่นอยู่ในสวนองุ่น เอามาปลูกไว้ริมน้ำ มีผลดกและมีแขนงมากมาย เพราะมีน้ำบริบูรณ์
[11] แขนงที่แข็งแรงมาก กลายเป็นคทาของผู้ครอบครอง มันชูขึ้นสูง ท่ามกลางแขนงที่หนาทึบ ใครๆ ก็เห็นความสูงเด่นของมัน ทั้งแขนงมากมายของมัน
[12] แต่ว่ามันถูกถอนออกด้วยความโกรธ ถูกโยนทิ้งลงบนพื้นดิน ลมตะวันออกทำให้มันเหี่ยวไป ผลของมันถูกเด็ดออกไปหมด แขนงที่แข็งแรงมากก็เหี่ยวไป ไฟก็ไหม้มันเสีย
[13] บัดนี้มันถูกถอนไปปลูกในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินที่แห้งแล้งและกันดารน้ำ
[14] ไฟออกมาจากแขนงนั้น เผาผลาญแขนงอื่นๆ และผลจนหมด ไม่มีแขนงที่แข็งแรงมากเหลืออยู่บนต้นอีกเลย ไม่มีคทาสำหรับผู้ครอบครอง” นี่เป็นบทเพลงคร่ำครวญที่ใช้สำหรับการคร่ำครวญ