[1] อยู่มาในวันต้นเดือนของปีที่ 11 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า
[2] “บุตรมนุษย์เอ๋ย เพราะว่าไทระ ได้พูดเกี่ยวกับเยรูซาเล็มว่า ‘ดีแล้ว ประตูเมืองของประชาชนนั้นพังเสียแล้ว มันเปิดกว้างไว้รับข้า มันร้างเปล่า ส่วนข้าจะบริบูรณ์ขึ้น’
[3] เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า นี่แน่ะ ไทระ เรามาต่อสู้เจ้า และจะนำประชาชาติมากมายมาต่อสู้เจ้า เหมือนทะเลนำคลื่นทั้งหลายของมันมา
[4] พวกเขาจะทำลายกำแพงของไทระ และพังหอคอยของมันเสีย และเราจะขูดดินเสียจากมัน แล้วทำให้เป็นศิลาเปล่าๆ
[5] และมันจะกลายเป็นที่สำหรับตากอวน ซึ่งอยู่ท่ามกลางทะเล เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ และเมืองนั้นจะเป็นของปล้นของบรรดาประชาชาติ
[6] และคนในเมืองต่างๆ ของมันที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ จะต้องถูกฆ่าเสียด้วยดาบ แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์
[7] “เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน ผู้เป็นจอมกษัตริย์จากทิศเหนือมายังไทระ พร้อมกับม้า รถรบ พลม้าและกำลังพลมากมาย
[8] คนในเมืองต่างๆ ของเจ้าบนแผ่นดินใหญ่นั้น เขาจะฆ่าเสียด้วยดาบ เขาจะก่อกำแพงล้อมเจ้าไว้ และก่อเชิงเทินต่อสู้เจ้า และจะยกโล่ขึ้นต่อสู้เจ้า
[9] เขาจะกระแทกกำแพงของเจ้าด้วยท่อนไม้ทะลวงกำแพง และเขาจะเอาขวานของเขาพังหอคอยเจ้าลง
[10] ม้าของเขามีมากมาย จนฝุ่นม้าตลบคลุมเจ้าไว้ กำแพงเมืองของเจ้าจะสั่นสะเทือน เนื่องด้วยเสียงพลม้าและล้อรถรบ เมื่อเขายกเข้าประตูเมืองของเจ้า จะเป็นเหมือนคนเดินเข้าเมืองที่แตกแล้ว
[11] เขาจะย่ำไปบนถนนทุกสายของเจ้า ด้วยกีบม้าทั้งหลายของเขา เขาจะฆ่าประชาชนของเจ้าด้วยดาบ และเสาหานอันแข็งแรงของเจ้าจะล้มลงถึงดิน
[12] พวกเขาจะเอาทรัพย์สมบัติของเจ้าเป็นของริบ และเขาจะเอาสินค้าของเจ้าเป็นของปล้น เขาทั้งหลายจะพังกำแพงของเจ้าลง และจะรื้อบ้านที่เจ้าชอบใจลง ไม่ว่าหินหรือไม้หรือดินของเจ้านั้น เขาจะโยนทิ้งเสียกลางน้ำ
[13] เสียงเพลงของเจ้านั้น เราจะให้หยุด และเสียงพิณของเจ้าก็จะไม่ให้ได้ยินอีก
[14] เราจะทำเจ้าให้เป็นศิลาเปล่า เจ้าจะเป็นสถานที่สำหรับตากอวน เจ้าจะไม่ถูกสร้างขึ้นใหม่อีก เพราะเราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ
[15] “พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แก่ไทระ ว่า แผ่นดินชายทะเลจะสั่นสะเทือนด้วยเสียงที่เจ้าล้มลง และเสียงผู้บาดเจ็บร้องครวญคราง เมื่อการเข่นฆ่าเกิดขึ้นท่ามกลางเจ้าไม่ใช่หรือ?
[16] แล้วเจ้านายแห่งทะเลทั้งหมดจะก้าวลงมาจากบัลลังก์ แล้วจะเปลื้องเครื่องทรงออก และปลดเครื่องแต่งตัวที่มีลายปักออกเสีย และจะเอาความสั่นกลัวมาเป็นเครื่องทรง จะนั่งอยู่บนพื้นดินและสั่นอยู่ทุกขณะ และหวาดกลัวเพราะเจ้า
[17] คนทั้งหลายจะกล่าวบทคร่ำครวญในเรื่องเจ้า และกล่าวแก่เจ้าว่า โอ เจ้าพินาศแล้ว เมืองที่มีพลเมืองมาจากทะเล เมืองที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ เป็นเมืองเข้มแข็งอยู่ที่ทะเล ทั้งเมืองนั้นและชาวเมืองนั้น ได้สร้างความหวาดกลัว แก่คนที่อาศัยอยู่ทั้งหมด
[18] บัดนี้ เกาะทั้งหลายก็สั่นสะเทือน ในวันที่เจ้าล้มลง เออ บรรดาเกาะที่อยู่ในทะเล ก็กลัวเพราะการที่เจ้าสิ้นไป’
[19] “เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เมื่อเราทำให้เจ้าเป็นเมืองร้างเปล่า เหมือนอย่างเมืองที่ไม่มีคนอาศัย เมื่อเรานำที่ลึกมาท่วมเจ้า และน้ำมากหลายปกคลุมเจ้าไว้
[20] แล้วเราจะผลักเจ้าลงไปพร้อมกับคนเหล่านั้นที่ลงไปยังหลุมลึก ไปยังคนในสมัยเก่าก่อน เราจะทำให้เจ้าอาศัยอยู่ในที่ต่ำสุดของแผ่นดินโลกเหมือนซากปรักหักพังสมัยดึกดำบรรพ์ ด้วยกันกับผู้ที่ลงไปยังหลุมลึก เพื่อเจ้าจะไม่ดำรงอยู่ต่อไป และเจ้าจะไม่ตั้งอยู่ในแผ่นดินของผู้มีชีวิต
[21] เราจะทำให้เจ้าจบลงอย่างน่ากลัว จะไม่มีเจ้าอีกแล้ว ถึงใครจะเสาะหาเจ้า เขาจะหาเจ้าไม่พบอีกต่อไปเป็นนิตย์ ” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ