[1] “ร้องเรียกเดี๋ยวนี้ซิ มีผู้ใดจะตอบท่านเล่า? ท่านจะหันไปหาทูตสวรรค์ องค์ใด?
[2] แน่ละ ความขุ่นเคืองใจฆ่าคนโง่ และความริษยาฆ่าคนรู้น้อย
[3] ข้าเคยเห็นคนโง่หยั่งราก แต่ทันใดนั้น ข้าก็แช่งที่อาศัยของเขา
[4] บุตรของเขาห่างไกลจากความปลอดภัย พวกเขาถูกบีบคั้นที่ประตูเมือง และไม่มีผู้ใดช่วยกู้ได้
[5] ผลที่เขาเกี่ยว คนหิวก็กินเสีย แม้ส่วนที่เอาหนามสะไว้ เขาก็เอาไป และคนกระหาย ก็กระเหี้ยนกระหือรือไล่ตามความมั่งคั่งของเขา
[6] เพราะความทุกข์มิได้มาจากผงคลี และความยากลำบากมิได้งอกมาจากดิน
[7] แต่มนุษย์เกิดมาเพื่อความยากลำบาก อย่างประกายไฟย่อมปลิวขึ้นไป
[8] “ส่วนข้าเอง ข้าจะแสวงหาพระเจ้า และข้าจะมอบเรื่องของข้าไว้กับพระเจ้า
[9] ผู้ทรงทำการใหญ่เหลือที่จะหยั่งรู้ได้ และการอัศจรรย์นับไม่ถ้วน
[10] พระองค์ประทานฝนบนพื้นแผ่นดิน และทรงส่งน้ำมาบนพื้นนา
[11] พระองค์ทรงตั้งคนต่ำต้อยไว้บนที่สูง และคนที่ไว้ทุกข์ ก็ทรงยกขึ้นให้ปลอดภัย
[12] พระองค์ทรงขัดขวางอุบายของคนเจ้าเล่ห์ เพื่อมือของเขาจะทำไม่สำเร็จ
[13] พระองค์ทรงจับคนมีปัญญาด้วยเล่ห์กลของเขาเอง และแผนการของคนหลอกลวงก็ทรงให้ยุติลงฉับพลัน
[14] เขาพบความมืดในเวลากลางวัน และคลำทางในตอนเที่ยงวันเหมือนอย่างเวลากลางคืน
[15] แต่พระองค์ทรงช่วยคนขัดสนให้พ้นดาบที่ออกมาจากปากของพวกเขา และช่วยไว้จากมือของคนมีกำลัง
[16] คนจนจึงมีความหวัง และความอยุติธรรมก็ปิดปากของตน
[17] “ดูเถิด มนุษย์คนใดที่พระเจ้าทรงตักเตือนก็เป็นสุข เพราะฉะนั้น อย่าดูหมิ่นการตีสอนขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์
[18] เพราะพระองค์ทรงให้บาดเจ็บ แต่พระองค์ทรงพันแผลให้ พระองค์ทรงโบยตี แต่พระหัตถ์ของพระองค์ก็รักษา
[19] พระองค์จะทรงช่วยกู้ท่านจากความทุกข์ยากหกประการ เออ เจ็ดประการ จะไม่มีเหตุร้ายมาแตะต้องท่าน
[20] ในคราวกันดารอาหาร พระองค์จะทรงไถ่ท่านออกจากความตาย และในการสงคราม จากอานุภาพของดาบ
[21] จะทรงซ่อนท่านไว้จากการใส่ร้ายของลิ้น และท่านจะไม่กลัวการทำลายเมื่อมันมาถึง
[22] ท่านจะหัวเราะเยาะการทำลายและการกันดารอาหาร และจะไม่กลัวสัตว์ป่าแห่งแผ่นดิน
[23] เพราะท่านจะทำพันธสัญญากับหินแห่งท้องทุ่ง และสัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งจะอยู่อย่างสงบกับท่าน
[24] ท่านจะทราบว่าเต็นท์ของท่านปลอดภัย ท่านจะตรวจดูคอกแกะของท่านและไม่มีตัวใดหายไป
[25] ท่านจะทราบด้วยว่าพงศ์พันธุ์ของท่านจะมากมาย และลูกหลานของท่านจะเป็นเหมือนหญ้าแห่งแผ่นดิน
[26] ท่านจะมาถึงหลุมศพของท่านเมื่อแก่หง่อม อย่างฟ่อนข้าวที่นำมาสู่ลานตามฤดู
[27] นี่แหละเรื่องที่เราพิเคราะห์แล้ว และมันเป็นความจริง ท่านจงฟังและรับทราบเถิด”