[1] “เจ้าจะลากเลวีอาธาน ออกมาด้วยเบ็ดได้หรือ? จะเอาเชือกกดลิ้นของมันลงได้หรือ?
[2] เจ้าเอาเชือกสนตะพาย มันได้หรือ? เอาขอเจาะคางมันได้หรือ?
[3] มันจะวิงวอนต่อเจ้าเป็นอันมากหรือ? มันจะพูดกับเจ้าด้วยคำอ่อนหวานหรือ?
[4] มันจะทำพันธสัญญากับเจ้า เพื่อเจ้าจะรับมันเป็นทาสตลอดไปหรือ?
[5] เจ้าจะเล่นกับมันเหมือนเล่นกับนกหรือ? เจ้าจะผูกมันไว้ให้สาวๆ ของเจ้าเล่นหรือ?
[6] พ่อค้าจะมาต่อราคาซื้อมันไปหรือ? เขาทั้งหลายจะเอามันแบ่งกันท่ามกลางพวกพ่อค้าหรือ?
[7] เจ้าเอาฉมวกปักหนังของมัน เอาหลาวแทงหัวของมันได้หรือ?
[8] ลงมือจับมันดู เมื่อนึกถึงการต่อสู้กับมันแล้ว เจ้าจะไม่คิดทำอีก
[9] ดูเถิด ความหวังของคนที่จะจับมันก็สูญเปล่า เมื่อเห็นมันเข้าเท่านั้น จะไม่ล้มลงหรือ?
[10] ไม่มีผู้ใดดุพอที่จะไปยั่วเย้ามัน แล้วผู้ใดเล่าจะยืนมั่นต่อหน้าเราได้?
[11] ผู้ใดเล่าให้อะไรแก่เรา ซึ่งเราจะต้องตอบแทนเขา ? ทุกสิ่งที่อยู่ใต้ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา
[12] “เราจะไม่งดพูดถึงแข้งขาของมัน หรือพลังอันแข็งกล้าของมัน หรือโครงร่างอันดีของมัน
[13] ผู้ใดจะถลกเสื้อชั้นนอกของมันออกได้ ผู้ใดจะแทงเข้าไปในเสื้อเกราะสองชั้นของมันได้
[14] ผู้ใดจะมีแรงง้างขากรรไกรมันได้ ? ฟันของมันเรียงรายโดยรอบน่าสยดสยอง
[15] ที่หลัง ของมันทำด้วยโล่เป็นแถวๆ แนบตัวมันสนิทเหมือนอย่างตราผนึก
[16] มันอยู่ชิดกันมาก ไม่มีลมผ่านเข้าไปได้
[17] เกล็ดเหล่านั้นเชื่อมต่อกันและกัน มันเกาะติดกันแน่น และแยกจากกันไม่ได้
[18] การจามของมันปล่อยแสงสว่างออกมา ตาของมันเหมือนอย่างแสงอรุณ
[19] คบเพลิงออกมาจากปากของมัน ประกายไฟพุ่งออกมา
[20] ควันออกมาทางรูจมูกของมัน อย่างกับมาจากหม้อเดือดและอ้อเล็กที่ลุกไหม้
[21] ลมหายใจของมันจุดไฟให้ถ่านได้ เปลวเพลิงออกมาจากปากของมัน
[22] กำลังอยู่ในลำคอของมัน และความสยดสยองเต้นอยู่ข้างหน้ามัน
[23] หลืบเนื้อของมันเกาะติดกัน หล่อติดกันแน่น ไม่ขยับเขยื้อน
[24] หัวใจของมันแข็งอย่างกับหิน เออ แข็งเหมือนอย่างแท่นหินโม่
[25] เมื่อมันลุกขึ้นมา ผู้ทรงอานุภาพ ก็กลัวมัน เขาทั้งหลายก็มีใจฝ่อเนื่องด้วยเสียงกระแทกของมัน
[26] ถึงคนใดเอาดาบลองแทงมัน ก็ต้านมันไม่ได้ ไม่ว่าหอก หรือแหลน หรือหอกซัด
[27] มันนับเหล็กว่าเป็นฟาง และทองสัมฤทธิ์ว่าเป็นไม้ผุ
[28] ลูกธนูทำให้มันหนีไปไม่ได้ หินลูกสลิงก็กลายเป็นตอข้าว
[29] ไม้กระบองก็นับเป็นตอข้าวด้วย มันหัวเราะเยาะเสียงหอกซัด
[30] เบื้องล่างของมันคมอย่างกับเศษหม้อแตก มันเหยียดตัวออกบนเลนเหมือนเลื่อนนวดข้าว
[31] มันทำให้ที่ลึกเดือดเหมือนหม้อ มันทำให้ทะเลเหมือนหม้อน้ำมัน
[32] มันละทางแวบวาบไว้ข้างหลัง ทำให้ใครๆ คิดว่าที่ลึกมีผมหงอก
[33] บนแผ่นดินโลกไม่มีอะไรเหมือนมัน เป็นสิ่งถูกสร้างที่ไม่ให้รู้จักความกลัว
[34] มันเห็นทุกสิ่งที่อยู่สูง มันเป็นราชาเหนือบรรดาสัตว์ที่สง่า”