[1] “เจ้ารู้ไหมว่าเลียงผาตกลูกเมื่อไร? เจ้าเคยเฝ้าดูกวางตัวเมียออกลูกหรือ?
[2] เจ้านับเดือนที่มันท้องครบได้หรือ? และเจ้ารู้เวลาเมื่อมันตกลูกไหม?
[3] คือเมื่อมันฟุบลงตกลูกของมัน แล้วก็คลอดลูกอ่อนของมันออกมา
[4] พวกลูกอ่อนของมันแข็งแรงขึ้น พวกมันเติบใหญ่ในกลางแจ้ง พวกมันออกไป แล้วไม่กลับมาหามันอีก
[5] “ผู้ใดปล่อยให้ลาป่าวิ่งกระเจิงไป? ผู้ใดแก้เชือกที่ผูกลาเปลี่ยว
[6] ซึ่งเราได้ให้ถิ่นแห้งแล้งเป็นบ้านของมัน และให้ดินเค็มเป็นที่อาศัยของมัน?
[7] มันเย้ยเสียงอึกทึกของเมือง มันไม่ได้ยินเสียงตะโกนของผู้ขับขี่
[8] มันสำรวจภูเขาอันเป็นลานหญ้าของมัน และแสวงหาพืชเขียวทุกอย่าง
[9] “วัวกระทิงยอมรับใช้เจ้าหรือ? มันจะนอนค้างคืนอยู่ที่รางหญ้าของเจ้าหรือ?
[10] เจ้าเอาเชือกผูกวัวกระทิงให้ลากไถได้หรือ? มันจะยอมคราดที่ลุ่มตามเจ้าไปหรือ?
[11] เจ้าจะพึ่งมันเพราะแรงมันมากได้หรือ? เจ้าจะมอบงานของเจ้าไว้กับมันหรือ?
[12] เจ้าไว้ใจว่ามันจะกลับมา และนำข้าวของเจ้ามาที่ลานนวดข้าวหรือ?
[13] “ปีกของนกกระจอกเทศกระพือด้วยความภาคภูมิ แต่ปีกและขนของมันเหมือนของนกกระสาดำหรือ?
[14] เพราะมันละไข่ของมันไว้กับดิน ให้ไข่อบอุ่นอยู่ในดิน
[15] ลืมไปว่าตีนหนึ่งอาจจะเหยียบมันแหลก และสัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งจะย่ำมัน
[16] มันรุนแรงต่อลูกอ่อนของมันอย่างกับไม่ใช่ลูกของมัน ถึงมันจะเหนื่อยเปล่า มันก็ไม่ไยดี
[17] เพราะพระเจ้าทรงทำให้มันลืมปัญญา และมิได้ทรงให้มันมีความเข้าใจ
[18] เมื่อมันเร่งตัวเองให้หนี มันหัวเราะเยาะม้าและคนขี่
[19] “เจ้าให้พลังแก่ม้าหรือ? เจ้าเอาขนห่มคอของมันหรือ?
[20] เจ้าทำให้มันกระโดดอย่างตั๊กแตนหรือ? เสียงหายใจอันดังของมันน่าสะพรึงกลัว
[21] มันตะกุยอย่างแรง และเต้นโลดด้วยกำลัง มันออกไปปะทะอาวุธ
[22] มันหัวเราะเยาะความกลัว และไม่ถอยหนี มันไม่หันกลับหนีดาบ
[23] แล่งธนูกวัดแกว่งกระทบมัน หอกใหญ่ที่แวบวาบและหอกซัดกระแทกมัน
[24] มันโกยดินด้วยความดุร้ายและเดือดดาล พอได้ยินเสียงเขาสัตว์ มันยืนนิ่งอยู่ต่อไปไม่ได้
[25] เมื่อเป่าเขาสัตว์ขึ้น มันร้อง ‘ฮีแฮ่’ มันได้กลิ่นสงครามแต่ไกล ทั้งเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชาและเสียงโห่ร้อง
[26] “โดยสติปัญญาของเจ้าหรือ เหยี่ยวนกเขาโผไปมา และกางปีกของมันตรงไปทางทิศใต้?
[27] ตามบัญชาของเจ้าหรือ นกอินทรีทะยานขึ้น และทำรังบนที่สูง?
[28] มันอยู่ที่หน้าผาและทำรังของมัน บนชะโงกผาและบนที่เข้มแข็ง
[29] มันส่ายหาเหยื่อจากที่นั่น ตาของมันเห็นเหยื่อได้แต่ไกล
[30] ลูกอ่อนของมันกินเลือด มีอะไรถูกฆ่าตายที่ไหน มันก็อยู่ที่นั่นแหละ”