[1] และพระยาห์เวห์ตรัสกับโยบว่า
[2] “คนชอบจับผิดจะสู้คดีกับองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์หรือ? ผู้โต้แย้งกับพระเจ้า ขอให้เขาตอบหน่อยเถอะ”
[3] แล้วโยบทูลตอบพระยาห์เวห์ว่า
[4] “ดูเถิด ข้าพระองค์เป็นผู้เล็กน้อย จะทูลพระองค์อย่างไรได้? ข้าพระองค์เอามือปิดปาก
[5] ข้าพระองค์ได้กราบทูลครั้งหนึ่งแล้ว และจะไม่กราบทูลอีก สองครั้งแล้ว แต่ข้าพระองค์จะไม่ทูลต่อไป”
[6] แล้วพระยาห์เวห์ทรงตอบโยบจากพายุว่า
[7] “จงคาดเอวอย่างลูกผู้ชาย เราจะถามเจ้า ขอเจ้าตอบเรา
[8] เจ้ายังจะให้เราอยู่ฝ่ายผิดหรือ? เจ้าจะหาว่าเราผิด เพื่อเจ้าจะเป็นฝ่ายถูกหรือ?
[9] เจ้ามีแขนเหมือนพระเจ้าหรือ? และเจ้าทำเสียงกัมปนาทเหมือนเสียงของพระองค์ได้หรือ?
[10] “จงเอาความโอ่อ่าตระการและความสง่าผ่าเผยประดับตัว จงเอาศักดิ์ศรีและความสง่างามห่มตัว
[11] จงเทความกริ้วของเจ้าที่ล้นอยู่นั้นออกมา จงดูทุกคนที่เย่อหยิ่ง และทำให้เขาตกต่ำลง
[12] จงดูทุกคนที่เย่อหยิ่ง จงดึงเขาลงมา และเหยียบคนอธรรมไว้ตรงที่ซึ่งเขายืนอยู่นั้น
[13] จงซ่อนเขาไว้ด้วยกันในผงคลี มัดหน้าของเขาไว้ด้วยกันในโลกบาดาล
[14] แล้วเราเองจะยอมรับเจ้าว่า มือขวาของเจ้าอาจช่วยเจ้าให้รอดได้
[15] “จงดู เบเฮโมท เถิด ซึ่งเราได้สร้างอย่างที่เราได้สร้างเจ้า มันกินหญ้าเหมือนวัว
[16] ดูเถิด กำลังของมันอยู่ในเอว และพลังของมันอยู่ในกล้ามเนื้อท้อง
[17] มันก่งหางของมันให้แข็งเหมือนไม้สนสีดาร์ เอ็นโคนขาของมันก็สานเข้าด้วยกัน
[18] กระดูกของมันเหมือนท่อทองสัมฤทธิ์ และแข้งขาของมันเหมือนท่อนเหล็ก
[19] “มันเป็นพระราชกิจชิ้นแรกของพระเจ้า ผู้ทรงสร้างมันเท่านั้นที่เข้าไปใกล้มันด้วยดาบได้
[20] ภูเขาผลิตอาหารให้มันแน่ เป็นที่ที่สัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งทุกชนิดมาเล่นกัน
[21] มันนอนอยู่ใต้ต้นตะครอง ในเพิงอ้อและในบึง
[22] ต้นตะครองเป็นเงาคลุมมัน ต้นหลิวล้อมมันไว้
[23] ดูเถิด ถึงแม่น้ำไหลเชี่ยว มันก็ไม่ตกใจ มันวางใจแม้ว่าแม่น้ำจอร์แดนจะพุ่งเข้าใส่ปากมัน
[24] ผู้ใดอาจจับมันลากไปด้วยตะขอ หรือเอาบ่วงสนตะพาย มันได้?