Skip to content
Opens in a new window

[1] โมเสส​พูด​กับ​บรรดา​หัว​หน้า​เผ่า​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า “นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​บัญชา

[2] เมื่อ​ชาย​คน​ไหน​บน​ไว้​กับ​พระ‍ยาห์‌เวห์ หรือ​สา‌บาน​ผูก​มัด​ตัว​เอง​ด้วย​คำ​สัญ‌ญา​อย่าง​ใด​อย่าง​หนึ่ง ก็​อย่า​ให้​เขา​เสีย​วาจา เขา​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​ทุก​คำ​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​เขา

[3] หรือ​เมื่อ​หญิง​คน​ไหน​บน​ไว้​กับ​พระ‍ยาห์‌เวห์ และ​ผูก​มัด​ตัว​เอง​ไว้​ด้วย​คำ​สัญ‌ญา​อย่าง​ใด​อย่าง​หนึ่ง ใน​ขณะ​ที่​เธอ​ยัง​สาว​และ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​บิดา

[4] และ​บิดา​ของ​เธอ​ได้​ยิน​คำ​ที่​เธอ​บน​ไว้ และ​ได้​ยิน​คำ​สัญ‌ญา​ที่​ผูก​มัด​ตัว​เธอ​โดย​ที่​เขา​ไม่​ได้​พูด​อะไร​กับ​เธอ ก็​ให้​คำ​ที่​บน​ไว้​นั้น​คง​อยู่ รวม​ทั้ง​คำ​สัญ‌ญา​ที่​ผูก​มัด​เธอ​ไว้​นั้น​ก็​ให้​คง​อยู่​ด้วย

[5] แต่​ถ้า​บิดา​ของ​เธอ​คัด​ค้าน​ใน​วัน​ที่​เขา​ได้​ยิน คำ​ที่​เธอ​บน​ไว้​ทั้ง​หมด​รวม​ทั้ง​คำ​สัญ‌ญา​ที่​ผูก​มัด​เธอ​ก็​จะ​เป็น​โมฆะ และ​พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ทรง​ให้​อภัย​เธอ เพราะ​บิดา​ของ​เธอ​คัด​ค้าน​เธอ​ไว้

[6] และ​ถ้า​เธอ​แต่ง​งาน​โดย​มี​สิ่ง​ที่​เธอ​บน​ไว้​หรือ​มี​คำ​พูด​ที่​ไม่​ทัน​คิด​ผูก​มัด​เธอ​ไว้

[7] แล้ว​สามี​ก็​มา​ได้​ยิน และ​สามี​ไม่​ได้​พูด​อะไร​กับ​เธอ​ใน​วัน​ที่​ได้​ยิน​นั้น สิ่ง​ที่​เธอ​บน​ไว้​นั้น​ก็​คง​อยู่ รวม​ทั้ง​คำ​สัญ‌ญา​ที่​ผูก​มัด​ตัว​เธอ​ก็​คง​อยู่​ด้วย

[8] แต่​ถ้า​สามี​คัด​ค้าน​ใน​วัน​นั้น​ที่​เขา​ได้​ยิน ก็​จะ​ทำ​ให้​คำ​ที่​เธอ​บน​ไว้​นั้น​เป็น​โมฆะ รวม​ทั้ง​คำ​พูด​ที่​ไม่​ทัน​คิด​ของ​เธอ​ซึ่ง​ผูก​มัด​เธอ​นั้น​ก็​เป็น​โมฆะ​ด้วย และ​พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ทรง​ให้​อภัย​เธอ

[9] (แต่​คำ​ที่​แม่​ม่าย​หรือ​หญิงที่​หย่า​ร้าง​บน​ไว้​รวม​ทั้ง​คำ​ใดๆ ที่​นาง​พูด​ผูก​มัด​ตัว​เอง​ย่อม​คง​อยู่​กับ​นาง)

[10] และ​ถ้า​นาง​บน​ไว้​ใน​บ้าน​สามี​ของ​นาง รวม​ทั้ง​สาบาน​ด้วย​คำ​สัญ‌ญา​ที่​ผูก​มัด​ตัว​เอง​ไว้

[11] และ​สามี​ของ​นาง​ได้​ยิน แต่​ไม่​พูด​อะไร​กับ​นาง และ​ไม่​คัด​ค้าน​นาง คำ​บน​บาน​ทั้ง​หมด​ของ​นาง​ย่อม​คง​อยู่ และ​คำ​สัญ‌ญา​ทุก​อย่าง​ที่​นาง​ผูก​มัด​ตัว​เอง​ย่อม​คง​อยู่

[12] แต่​ถ้า​สามี​ของ​นาง​ได้​ทำ​ให้​เป็น​โมฆะ​ใน​วัน​ที่​เขา​ได้​ยิน สิ่ง​ใดๆ ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​นาง​เกี่ยว​กับ​คำ​บน​บาน หรือ​เกี่ยว​กับ​คำ​ที่​ผูก​มัด​ตัว​เอง​ย่อม​ไม่​คง​อยู่ สามี​ของ​นาง​ได้​ทำ​ให้​เป็น​โมฆะ​แล้ว และ​พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ทรง​ให้​อภัย​นาง

[13] คำ​บน​บาน​ใดๆ หรือ​คำ​สาบาน​ใดๆ ที่​เป็น​การ​ปฏิ‌เสธ​ความ​ต้อง​การ ​ของ​นาง​นั้น สามี​ของ​นาง​จะ​ให้​คง​อยู่​หรือ​เป็น​โมฆะ​ก็​ได้

[14] แต่​ถ้า​สามี​ของ​นาง​ไม่​กล่าว​อะไร​กับ​นาง​วัน​แล้ว​วัน​เล่า เขา​ก็​ทำ​ให้​คำ​บน​บาน​และ​คำ​สัญ‌ญา​ทั้ง​หมด​ของ​นาง​ที่​จะ​ตก​กับ​นาง​นั้น​คง​อยู่ เขา​ทำ​ให้​คง​อยู่​เพราะ​เขา​ไม่​พูด​อะไร​กับ​นาง​ใน​วัน​ที่​เขา​ได้​ยิน

[15] แต่​ถ้า​เขา​จะทำ​ให้​เป็น​โมฆะ​อย่าง​แน่​นอน​หลัง​จาก​วัน​ที่​เขา​ได้​ยิน เขา​จะ​ต้อง​รับ​ความ​ผิด​แทน​นาง”

[16] ข้อ​ความ​เหล่า​นี้​เป็น​บรรดา​ข้อ​กำหนด​ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​บัญชา​โมเสส​ไว้ เป็น​เรื่อง​ระหว่าง​ผู้​ชาย​กับ​ภรรยา​ของ​เขา และ​ระหว่าง​บิดา​กับ​บุตร​หญิง ขณะ​เมื่อ​เธอ​ยัง​สาว​และ​ยัง​อยู่​ใน​บ้าน​บิดา​ของ​เธอ

กัน‌ดาร‍วิถี — Chapters