Skip to content
Opens in a new window

[1] หลัง​จาก​เอ‌ฮูด​สิ้น​ชีวิต​แล้ว คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ทำ​สิ่ง​ชั่ว​ใน​สาย​พระ‍เนตร​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​อีก

[2] พระ‍ยาห์‌เวห์​จึง​ทรง​ขาย​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ยา‌บิน​กษัตริย์​คา‌นา‌อัน ผู้​ทรง​ครอง​ราชย์​อยู่ ณ กรุง​ฮา‌โซร์ แม่‍ทัพ​ของ​ท่าน​ชื่อ​สิเส‌รา เป็น​ชาว​เมือง​ฮา‌โร‌เชธ‌ฮา‌โก‌อิม

[3] แล้ว​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ร้อง‍ทุกข์​ต่อ​พระ‍ยาห์‌เวห์ เพราะ​ว่า​กษัตริย์​ยา‌บิน​มี​รถ‍รบ​เหล็ก 900 คัน และ​ได้​ข่ม‍เหง​คน​อิส‌รา‌เอล​อย่าง​หนัก​ถึง 20 ปี

[4] ยัง​มี​ผู้​เผย​พระ‍วจนะ​หญิง​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​ผู้​วินิจ‌ฉัย​คน​อิส‌รา‌เอล​ใน​เวลา​นั้น ชื่อ​เด‌โบ‌ราห์ ภรรยา​ของ​ลัป‌ปิ‌โดท

[5] นาง​เคย​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​อินท‌ผลัม​แห่ง​เด‌โบ‌ราห์​ที่​อยู่​ระหว่าง​รามาห์​และ​เบธ‌เอล​ใน​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ขึ้น​มา​หา​นาง​ที่‍นั่น เพื่อ​ให้​ตัด‍สิน​คดี

[6] นาง​ใช้​คน​ไป​เรียก​บา‌ราค​บุตร​อา‌บี‌โน‌อัม ให้​มา​จาก​เค‌เดช​ใน​นัฟ‌ทาลี​และ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล​ทรง​บัญ‌ชา​ท่าน​ว่า ‘จง​ไป​รวบ‍รวม​พล 10,000 คน จาก​เผ่า​นัฟ‌ทา‌ลี​และ​เผ่า​เศ‌บู‌ลุน​ไว้​ที่​ภูเขา​ทาโบร์

[7] และ​เรา​จะ​ชัก‍นำ​สิเส‌รา​แม่‍ทัพ​ของ​ยา‌บิน​ให้​มา​พบ​กับ​เจ้า​ที่​แม่‍น้ำ​คีโชน พร้อม​กับ​รถ‍รบ​และ​กอง​ทหาร​ของ​เขา และ​เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า’ ”

[8] บา‌ราค​จึง​ตอบ​นาง​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไป​กับ​ข้าพ‌เจ้า ข้าพ‌เจ้า​ก็​จะ​ไป ถ้า​ท่าน​ไม่​ไป​กับ​ข้าพ‌เจ้า ข้าพ‌เจ้า​ก็​ไม่​ไป”

[9] นาง​จึง​ตอบ​ว่า “ฉัน​จะ​ไป​กับ​ท่าน​แน่ แต่​ว่า​ทาง​ที่​ท่าน​ไป​จะ​ทำ​ให้​ท่านไม่​ได้​รับ​เกียรติ เพราะ​ว่า​พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ขาย​สิเส‌รา​ไว้​ใน​มือ​ของ​หญิง​คน​หนึ่ง” แล้ว​นาง​เด‌โบ‌ราห์​ก็​ลุก‍ขึ้น​ไป​กับ​บา‌ราค​ถึง​เมือง​เค‌เดช

[10] บา‌ราค​จึง​เรียก​เศ‌บู‌ลุน​กับ​นัฟ‌ทาลี​ให้​ไป​ที่​เค‌เดช มี​คน 10,000 คน​เดิน​ตาม​ขึ้น​ไป​และ​นาง​เด‌โบ‌ราห์​ก็​ไป​ด้วย

[11] เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์​ได้​แยก​ตัว​ออก​จาก​คน​เค‌ไนต์​ทั้ง‍หลาย คือ​จาก​พงศ์‍พันธุ์​ของ​โฮบับ​พ่อ‌ตา​ของ​โม‌เสส มา​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ไกล​ออก​ไป​ถึง​ต้น​โอ๊ก ​ใน​ศา‌นัน‌นิม ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมือง​เค‌เดช

[12] เมื่อ​มี​คน​ไป​แจ้ง​แก่​สิเส‌รา​ว่า บา‌ราค​บุตร​อา‌บี‌โน‌อัม​ขึ้น​ไป​ที่​ภูเขา​ทา‌โบร์​แล้ว

[13] สิเส‌รา​ก็​เรียก​รถ‍รบ​ทั้ง‍หมด​ของ​ท่าน​ออก​มา เป็น​รถ​รบ​เหล็ก 900 คัน รวม​กับ​กอง​ทหาร​ทั้ง‍หมด​ที่​ไป​ด้วย ยก​ไป​จาก​เมือง​ฮา‌โร‌เชท‌ฮา‌โก‌ยิม​ไป​ถึง​แม่‍น้ำ​คีโชน

[14] นาง​เด‌โบ‌ราห์​จึง​กล่าว​แก่​บา‌ราค​ว่า “ลุก‍ขึ้น​เถิด เพราะ​ว่า​นี่​เป็น​วัน​ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง‍มอบ​สิเส‌รา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน พระ‍ยาห์‌เวห์​เสด็จ​นำ‍หน้า​ท่าน​ไป​มิ‍ใช่​หรือ?” บา‌ราค​จึง​ลง​ไป​จาก​ภูเขา​ทา‌โบร์​พร้อม​กับ​ทหาร 10,000 คน​ติด‍ตาม​ท่าน​ไป

[15] พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​ทำ​ให้​สิเส‌รา​และ​รถ‍รบ​ทั้ง‍สิ้น อีก​ทั้ง​กอง‍ทัพ​ทั้ง‍หมด​ของ​ท่าน​แตก​พ่าย​ด้วย​คม​ดาบ​ต่อ‍หน้า​บา‌ราค แล้ว​สิเส‌รา​ก็​ลง​จาก​รถ‍รบ​วิ่ง​หนี​ไป

[16] และ​บา‌ราค​ได้​ไล่​ติด‍ตาม​รถ‍รบ​ทั้ง‍หลาย​และ​กอง‍ทัพ​ไป​จน​ถึง​ฮา‌โร‌เชท‌ฮา‌โก‌ยิม และ​กอง‍ทัพ​ของ​สิเส‌รา​ก็​ล้ม​ตาย​สิ้น​ด้วย​คม​ดาบ ไม่​เหลือ​สัก​คน​เดียว

[17] สิเส‌รา​วิ่ง​หนี​ไป​ถึง​เต็นท์​ของ​ยา‌เอล​ภรรยา​ของ​เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์ เพราะ​ว่า​ยาบิน​กษัตริย์​เมือง​ฮา‌โซร์​เป็น​ไม‌ตรี​กัน​กับ​พงศ์‍พันธุ์​เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์

[18] ยา‌เอล​จึง​ออก​ไป​ต้อน‍รับ​สิเส‌รา​เรียน​ว่า “เจ้า‍นาย​ของ​ดิฉัน เชิญ​แวะ​เข้า​มา เชิญ​แวะ​เข้า​มา​หา​ดิฉัน อย่า​กลัว​เลย” สิเส‌รา​จึง​แวะ​หา​นาง​ใน​เต็นท์ และ​นาง​ก็​คลุม​ตัว​ท่าน​ด้วย​ผ้า​ห่ม

[19] ท่าน​จึง​พูด​กับ​นาง​ว่า “ขอ​น้ำ​ให้​เรา​ดื่ม​สัก​หน่อย​เพราะ​เรา​กระ‌หาย” นาง​ก็​เปิด​ถุง​หนัง​เอา​นม​ให้​ท่าน​ดื่ม และ​เอา​ผ้า​คลุม​ท่าน​ไว้

[20] สิเส‌รา​บอก​นาง​ว่า “ขอ​ยืน​เฝ้า​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์ ถ้า​มี​ใคร​มา​ถาม​ว่า ‘มี​ใคร​มา​พัก​ที่‍นี่​บ้าง?’ จง​บอก​ว่า ‘ไม่‍มี’ ”

[21] แต่​ยา‌เอล​ภรรยา​ของ​เฮ‌เบอร์​หยิบ​หลัก​ขึง​เต็นท์ ถือ​ค้อน​เดิน​ย่อง​เข้า​มา ตอก​หลัก​เข้า​ที่​ขมับ​ของ​สิเส‌รา​ทะลุ​ติด​ดิน ขณะ​เมื่อ​สิเส‌รา​กำ‌ลัง​หลับ​สนิท​อยู่​เพราะ​ความ​เหน็ด​เหนื่อย แล้ว​สิเส‌รา​ก็​สิ้น​ชีวิต

[22] และ​ดู‍สิ ขณะ​ที่​บา‌ราค​ไล่​ติด‍ตาม​สิเส‌รา ยา‌เอล​ก็​ออก​ไป​ต้อน‍รับ​และ​เรียน​ท่าน​ว่า “เชิญ​เข้า​มา​เถิด ดิฉัน​จะ​ชี้​ให้​ท่าน​เห็น​คน​ที่​ท่าน​ค้น​หา​อยู่​นั้น” บา‌ราค​ก็​เข้า​ไป​เห็น​สิเส‌รา​นอน​สิ้น​ชีวิต​อยู่ มี​หลัก​เต็นท์​ใน​ขมับ

[23] ใน​วัน​นั้น พระ‍เจ้า​ทรง​ทำ​ให้​ยา‌บิน​กษัตริย์​คา‌นา‌อัน​นอบ‍น้อม​ต่อ​คน​อิส‌รา‌เอล

[24] และ​มือ​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ทำ​ต่อ​ยา‌บิน​หนัก​ขึ้น​ทุก​ที จน​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​กำ‌จัด ยา‌บิน​กษัตริย์​คา‌นา‌อัน​เสีย

ผู้‍วินิจ‌ฉัย — Chapters