Skip to content
Opens in a new window

[1] ภาย​หลัง​สิ่ง​เหล่า​นี้​พระ‍ดำรัส​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​มา​ถึง​อับ‌ราม​ทาง​นิมิต​ว่า “อับ‌ราม​เอ๋ย เจ้า​อย่า​กลัว​เลย เรา​เป็น​โล่​ของ​เจ้า บำเหน็จ​ของ​เจ้า​จะ​มาก​มาย​นัก”

[2] อับ‌ราม​ทูล​ว่า “ข้า‍แต่​พระ‍ยาห์‌เวห์​องค์​เจ้า‍นาย พระ‍องค์​จะ​ทรง​ให้​อะไร​แก่​ข้า‍พระ‍องค์? ด้วย​ว่า​ข้า‍พระ‍องค์​ยัง​ไม่​มี​บุตร​เลย และ​เอ‌ลี‌เอ‌เซอร์​ชาว​เมือง​ดา‌มัส‌กัส​คน​นี้ จะ​เป็น​ทายาท​ของ​ข้า‍พระ‍องค์”

[3] อับ‌ราม​ทูล​อีก​ว่า “ขอ​พระ‍องค์​ทรง​ดู พระ‍องค์​ไม่‍ได้​ทรง​ให้​บุตร​แก่​ข้า‍พระ‍องค์ แล้ว​ขอ​ทรง​ดู คน​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​ข้า‍พระ‍องค์​ก็​จะ​เป็น​ผู้​รับ​มรดก​ของ​ข้า‍พระ‍องค์”

[4] เวลา​นั้น​พระ‍ดำรัส​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​มา​ถึง​อับ‌ราม​ว่า “คน​นี้​จะ​ไม่‍ได้​เป็น​ผู้​รับ​มรดก​ของ​เจ้า แต่​บุตร‍ชาย​ที่​เกิด​จาก​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​รับ​มรดก​ของ​เจ้า”

[5] พระ‍องค์​จึง​พา​อับ‌ราม​ออก​มา​ข้าง​นอก​แล้ว​ตรัส​ว่า “มอง‍ดู​ฟ้า​สิ ถ้า​เจ้า​สามารถ​นับ​ดาว​ทั้ง‍หลาย​ได้ ก็​นับ​ไป” แล้ว​พระ‍องค์​ตรัส​กับ​ท่าน​ว่า “เชื้อ‍สาย​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เช่น‍นั้น”

[6] อับ‌ราม​ก็​เชื่อ​พระ‍ยาห์‌เวห์ ความ​เชื่อ​นั้น​พระ‍องค์​ทรง​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบ‍ธรรม​แก่​ท่าน

[7] แล้ว​พระ‍องค์​ตรัส​แก่​อับ‌ราม​ว่า “เรา​คือ​ยาห์‌เวห์​ผู้​พา​เจ้า​ออก​จาก​เมือง​เออร์​ของ​ชาว​เคล‌เดีย เพื่อ​จะ​ยก​ดิน‍แดน​นี้​ให้​เป็น​กรรม‌สิทธิ์​ของ​เจ้า”

[8] อับ‌ราม​ทูล​ว่า “ข้า‍แต่​พระ‍ยาห์‌เวห์​องค์​เจ้า‍นาย ข้า‍พระ‍องค์​จะ​ทราบ​ได้​อย่าง​ไร​ว่า จะ​ได้​ดิน‍แดน​นี้​เป็น​กรรม‌สิทธิ์?”

[9] พระ‍องค์​จึง​ตรัส​แก่​อับ‌ราม​ว่า “เอา​ลูก‍โค​ตัว‍เมีย​อายุ​สาม​ปี แพะ​ตัว‍เมีย​อายุ​สาม​ปี​และ​แกะ​ตัว‍ผู้​อายุ​สาม​ปี นก‍เขา​ตัว​หนึ่ง​กับ​นก‍พิราบ​ตัว​หนึ่ง​มา​ให้​เรา”

[10] อับ‌ราม​จึง​นำ​สัตว์​ทั้ง‍หมด​เหล่า‍นี้​มา​ถวาย และ​ผ่า​ครึ่ง​วาง​ข้าง​ละ​ซีก​ตรง‍กัน แต่​ไม่​ได้​ผ่า​ครึ่ง​นก

[11] เมื่อ​ฝูง‍เหยี่ยว​บิน​ลง​มา​ที่​ซาก‍สัตว์​เหล่า‍นั้น อับ‌ราม​ก็​ไล่​ไป​เสีย

[12] เมื่อ​เวลา​ดวง​อาทิตย์​ใกล้​จะ​ตก อับ‌ราม​ก็​นอน‍หลับ​สนิท เวลา​นั้น​ความ​กลัว​และ​ความ​มืด​อย่าง‍ยิ่ง​ก็​มา​ทับ​ถม​อับ‌ราม

[13] พระ‍องค์​จึง​ตรัส​แก่​อับ‌ราม​ว่า “เจ้า​จง​รู้​แน่​เถิด​ว่า​เชื้อ‍สาย​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ต่าง‍ด้าว​ใน​ดิน‍แดน​ซึ่ง​ไม่‍ใช่​ที่​ของ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​จะ​ต้อง​รับ‍ใช้​ชาว​เมือง​นั้น ชาว​เมือง​นั้น​จะ​กด‍ขี่​เขา​ถึง​สี่‍ร้อย​ปี

[14] ส่วน​ชน‍ชาติ​ที่​เขา​รับ‍ใช้​อยู่​นั้น เรา​จะ​พิพาก‌ษา​ลง‍โทษ ต่อ‍มา​เชื้อ‍สาย​ของ​เจ้า​จะ​ออก​มา พร้อม​กับ​ทรัพย์‍สมบัติ​มาก​มาย

[15] ฝ่าย​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เจ้า​อย่าง​สงบ เขา​จะ​ฝัง‍ศพ​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ชรา​มาก​แล้ว

[16] ใน​ชั่ว​อายุ​ที่​สี่ เชื้อ‍สาย​ของ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​ที่‍นี่​อีก ด้วย​ว่า​ความ​บาป​ชั่ว​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์​ยัง​ไม่​ครบ​ถ้วน”

[17] เมื่อ​ดวง‍อาทิตย์​ตก​และ​มืด​มิด​ก็​มี​เตา​ที่​ควัน​พลุ่ง​อยู่ และ​คบ‍เพลิง​เลื่อน​ลอย​มา​ระหว่าง​กลาง​ซีก​สัตว์​เหล่า‍นั้น

[18] ใน​วัน​นั้น​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​ทำ​พันธ‌สัญ‌ญา​กับ​อับ‌ราม​ว่า “เรา​มอบ​ดิน‍แดน​นี้​ให้​เชื้อ‍สาย​ของ​เจ้า​แล้ว ตั้ง‍แต่​แม่‍น้ำ​อียิปต์​ไป​ถึง​แม่‍น้ำ​ใหญ่ คือ​แม่‍น้ำ​ยูเฟร‌ติส

[19] ทั้ง​แผ่น‍ดิน​คน​เค‌ไนต์ คน​เค‌นัส และ​คน​ขัด‌โม‌ไนต์

[20] กับ​คน​ฮิต‌ไทต์ คน​เป‌ริสซี คน​เร‌ฟา‌อิม

[21] คน​อา‌โม‌ไรต์ คน​คา‌นา‌อัน คน​เกอร์‌กา‌ชี​และ​คน​เย‌บุส​ด้วย”

ปฐม‍กาล — Chapters