[1] เมื่อกษัตริย์เฮโรดตี้ปกครองแคว้นกาลิลีได้ยินเรื่องราวของพระเยซู
[2] ก็อู้กับหมู่ตี้เปิ็กษาว่า “เขาคนนี้จะต้องเป๋นยอห์นผู้หื้อบัพติศมาเป๋นขึ้นจากความต๋ายแหมเตื้อแน่ๆ เขาเถิงเยียะก๋านอัศจ๋รรย์หมู่นี้ได้”
[3] กษัตริย์เฮโรดกึ๊ดจาอั้นย้อนว่าต้านได้ยับยอห์นเอาเจื้อกเหล็กล่ามไว้ในคอก ย้อนหันแก่นางเฮโรเดียส เมียฟีลิปน้องบ่าวของต๋น
[4] เซิ่งยอห์นเกยอู้กับเฮโรดว่า “ต้านบ่มีสิทธิ์เอาเมียของน้องมาเป๋นเมียของตั๋ว”
[5] เยียะหื้อเฮโรดใค่ฆ่ายอห์น แต่ก็กั๋วจาวเมืองตังหลายตี้นับถือยอห์นว่าเป๋นผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้า
[6] ในงานวันเกิดของกษัตริย์เฮโรด ในงานนั้นลูกสาวของเฮโรเดียสฟ้อนหื้อเฮโรดกับแขกตี้มาในงานผ่อ เฮโรดปออกปอใจ๋ขนาด
[7] จึงได้สัญญาต่อคนตังหลายว่านางขออะหยังก็จะหื้อ
[8] นางก็เลยขอต๋ามตี้แม่ของนางบอกคือ “ข้าเจ้าขอหัวของยอห์นผู้หื้อบัพติศมาใส่ถาดมาหื้อข้าเจ้าตี้นี่”
[9] กษัตริย์เฮโรดก็ตุ๊กใจ๋ขนาด แต่ได้สัญญาต่อหน้าแขกตังหลายไว้ แล้ว ก็สั่งคนหื้อเยียะต๋ามตี้นางขอ
[10] เฮโรดก็ใจ๊คนไปกกคอยอห์นขำในคอก
[11] แล้วเอาหัวใส่ถาดมาหื้อนางคนนั้น แล้วนางก็เอาไปหื้อแม่
[12] ส่วนหมู่สาวกของยอห์นก็มาฮับศพของยอห์นไปฝัง แล้วไปเล่าเรื่องตี้เกิดขึ้นนี้หื้อพระเยซูฟัง
[13] เมื่อพระเยซูได้ยินเรื่องของยอห์นแล้ว ก็ลงเฮือไปตี้เงียบๆ เป๋นส่วนตั๋ว คนตังหลายต๋ามเมืองต่างๆ ฮู้ก็ปากั๋นเตียวตวยพระองค์ไป
[14] เมื่อพระเยซูขึ้นจากเฮือ ก็หันคนเป๋นจ๋ำนวนนัก พระองค์ก็ฮู้สึกอินดู แล้วฮักษาคนเป๋นพยาธิในหมู่นั้นหื้อหาย
[15] ตกต๋อนแลงหมู่สาวกก็มาบอกพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ บ่าเดี่ยวนี้ก็ค่ำนักแกแล้ว ต๋ำหมู่นี้ก็ทุรกั๋นดาร หื้อคนหมู่นี้ปิ๊กไปก่อนบ๋อ เปื้อจะได้ไปเซาะซื้อของกิ๋นกั๋นต๋ามหมู่บ้านต่างๆ นั้น”
[16] แต่พระเยซูตอบว่า “หื้อหมู่เขาอยู่กั๋นตี้นี่เต๊อะ แต่หมู่ต้านไปเซาะของกิ๋นมาเลี้ยงเขาเหีย”
[17] หมู่สาวกตอบว่า “ตี้นี่หมู่เฮามีก้าเข้าหนมปังห้าก้อนกับป๋าสองตั๋วเต้าอั้น”
[18] พระเยซูบอกว่า “เอามาหื้อเฮาตี้นี่ลอ”
[19] พระเยซูสั่งคนตังหลายนั่งลงบนหญ้า แล้วฮับเข้าหนมปังห้าก้อนกับป๋าสองตั๋วนั้นมา แล้วแหงนหน้าขึ้นไปผ่อฟ้าสวรรค์ขอบพระคุณพระเจ้า พระองค์ก็หักเข้าหนมปังแล้วเอาเข้าหนมปังกับป๋านั้นหื้อหมู่สาวกแจกคนตังหลาย
[20] คนตึงหมดได้กิ๋นอิ่มกู้คน แล้วหมู่สาวกก็เก็บของกิ๋นตี้เหลือได้สิบสองซ้าเต๋มๆ
[21] คนตี้กิ๋นอยู่ตี้หั้นมีป้อจายประมาณห้าปันคน แม่ญิงกับหละอ่อนบ่ได้นับ
[22] หลังจากนั้นสักกำ พระเยซูก็บอกหื้อหมู่สาวกลงเฮือข้ามฟากไปก่อน ส่วนพระองค์ยังอยู่ตี้หั้นเปื้อส่งคนตังหลายปิ๊กบ้าน
[23] เมื่อส่งคนตังหลายปิ๊กเมือบ้านหมดแล้ว พระองค์ก็ขึ้นไปบนดอยคนเดียวเปื้ออธิษฐาน มืดค่ำแล้วพระองค์ก็ยังอยู่ตี้หั้นคนเดียว
[24] ส่วนเฮือของหมู่สาวกได้ออกจากฝั่งไปจ้าดไก๋แล้ว ก่ำลังถูกคลื่นลมปั๊ดไปปั๊ดมาย้อนเฮือตอลม
[25] ประมาณตี๋สามเถิงหกโมงเจ๊า พระเยซูเตียวบนน้ำไปหาหมู่เขา
[26] เมื่อหมู่สาวกหันพระองค์เตียวมาบนน้ำ ก็ตกใจ๋กั๋ว ปากั๋นฮ้องเสียงดังว่า “ผี”
[27] แต่พระเยซูอู้กับหมู่เขาต๋อนนั้นว่า “แป๋งใจ๋ดีๆ ไว้ นี่เฮาเน่อ บ่ถ้ากั๋ว”
[28] เปโตรอู้ว่า “ถ้าเป๋นอาจ๋ารย์แต๊ๆ แล้ว ฮ้องข้าพเจ้าเตียวบนน้ำไปหากำ”
[29] พระเยซูบอกว่า “มาแหละ” เปโตรก็ออกจากเฮือเตียวบนน้ำไปหาพระเยซู
[30] แต่เมื่อเปโตรหันคลื่นลมแฮงก็กั๋ว เมื่อก่ำลังจะจ๋มลงน้ำ ก็เอิ้นเสียงดังว่า “อาจ๋ารย์ จ้วยกำเต๊อะ”
[31] พระเยซูก็ฟั่งยื่นมือจั๊กตั๋วเขาไว้อู้ว่า “ต้านมีความเจื้อหน้อยแต๊ๆ สงสัยเยียะหยัง”
[32] เมื่อพระเยซูกับเปโตรขึ้นเฮือแล้วลมก็ย้าง
[33] หมู่สาวกตี้อยู่ในเฮือปากั๋นมากราบไหว้พระเยซู แล้วอู้ว่า “ต้านเป๋นพระบุตรของพระเจ้าแต๊ๆ”
[34] หลังจากข้ามฟากมาแล้ว ก็มาแผวฝั่งแคว้นเยนเนซาเรท
[35] เมื่อคนตี้หั้นจ๋ำพระเยซูได้ ก็ส่งข่าวเอิ้นบอกกั๋นไปใคว่แคว้น คนตังหลายก็ปาคนป่วยมาหาพระองค์
[36] เปื้ออ้อนวอนขอหยุบตี๋นเสื้อของพระองค์เต้าอั้นก็ปอแล้ว ใผตี้ได้หยุบตี๋นเสื้อคุมของพระองค์ก็หายป่วยกั๋นหมดกู้คน