[1] ผู้โจมตีขึ้นมาต่อสู้กับเจ้า แล้ว จงรักษาป้อมปราการ จงเฝ้าทางไว้ จงคาดเอว จงรวมกำลังไว้ให้หมด
[2] (เพราะพระยาห์เวห์ทรงฟื้นฟูความโอ่อ่าตระการของยาโคบ อย่างกับความโอ่อ่าตระการของอิสราเอล แม้ว่าพวกปล้นได้ปล้นเอาไป และได้ทำลายกิ่งก้านของพวกเขา)
[3] โล่นักรบของเขาสีแดง ทหารหาญสวมเครื่องแบบสีแดงเข้ม รถรบก็แวบวาบดังประกายเพลิง ในวันเตรียมพร้อม และม้าศึกก็เผ่นโผนไปมา
[4] รถรบห้อไปตามถนนอย่างบ้าคลั่ง มันโลดลิ่วไปมาที่ลานเมือง ดูราวกับคบเพลิง และพุ่งไปอย่างสายฟ้าแลบ
[5] นายทหารถูกเรียกตัว พวกเขาก็สะดุดเมื่อเดินไป พวกเขารีบรุดไปที่กำแพงเมือง มีเพิงกันอาวุธตั้งขึ้น
[6] ประตูทั้งหลายที่แม่น้ำถูกเปิดออก แล้วพระราชวังก็พังทลาย
[7] พระราชินีถูกเปลื้องเครื่องทรง และถูกนำไป บรรดาสาวใช้ก็โอดครวญ เสียงพวกนางโศกเศร้าอย่างเสียงนกพิราบ และต่างก็ตีอกของตน
[8] นีนะเวห์ก็เหมือนสระน้ำ ที่น้ำไหลออกมา เขาทั้งหลายร้องว่า “หยุด หยุด” แต่ก็ไม่มีใครหันกลับ
[9] จงปล้นเงิน จงปล้นทอง มีสมบัติมากมายไม่สิ้นสุด มั่งคั่งด้วยของมีค่าทุกอย่าง
[10] หมดตัว อ้างว้าง และร้างเปล่า หัวใจสลายและหัวเข่าก็สั่นคลอน บั้นเอวก็ปวดร้าวไปหมด ใบหน้าทุกคนซีดเซียว
[11] ถ้ำสิงห์อยู่ที่ไหน? คือที่เลี้ยงเหล่าลูกสิงห์ ที่ที่สิงห์เคยเดินเข้าไป ที่ที่ลูกของมันเคยอยู่ โดยไม่มีผู้ใดไปรบกวน
[12] สิงห์นั้นได้ฉีกอาหารให้ลูกของมันพอกิน และได้คาบคอเหยื่อมาให้พวกเมียของมัน มันสะสมเหยื่อเต็มถ้ำ และสะสมเนื้อที่ฉีกแล้วเต็มรัง
[13] พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ดูเถิด เราต่อสู้เจ้า เราจะเผาบรรดารถรบของเจ้าให้เป็นควัน และดาบจะสังหารเหล่าลูกสิงห์ของเจ้า เราจะกำจัดเหยื่อของเจ้าเสียจากโลก และจะไม่มีใครได้ยินเสียงผู้สื่อสารของเจ้าอีก