Komentar Knjige Tewhida prof. Jasmin Durić
04 January 2021

Komentar Knjige Tewhida prof. Jasmin Durić

Milos Petrovic

Prije tebe nijednog poslanika nismo poslali, a da mu nismo objavili: “Nema istinskog boga osim Mene, zato Mene obožavajte.“ (El-Enbija, 25.) Komentator Tahavije, Ibn ebil-Izz el-Hanefi veli: „Znaj da je potvrđivanje Božije jednoće (tevhida) prvo čemu su pozivali poslanici, prva stanica na putu i prva stepenica na stazi ka Allahu, dželle šanuhu. Komentator Tahavijje veli: „Prema tome, tevhid, potvrđivanje Allahove jednoće, prvo je sa čime čovjek ulazi u islam i zadnje sa čime odlazi sa ovog svijeta. Poslanik, alejhisselam, rekao je: „Čije zadnje riječi budu: ‘Nema istinskog boga osim Allaha!’, ući će u Džennet!” On je, dakle, prva i posljednja čovjekova obaveza.“(Šerhul-akidetit-tahavijje, 1/21-23.) U tevhidu je spas od dunjalučkih i ahiretskih patnji Istaknuti učenjak Ibnul-Kajjim, rahmetullahi alejh, kaže: “Tevhid je utočište kako svojim sljedbenicima tako i protivnicima. Što se tiče onih koji se suprotstavljaju tevhidu, on im je utočište i zaštita od dunjalučkih patnji i teškoća: “Kad se u lađe ukrcaju, iskreno se mole Allahu, a kad ih On do kopna dovede, odjednom druge Njemu ravnim smatraju.” (Prijevod značenja El-Ankebut, 65.) Imām eš-Šāfi'ī رحمه الله je rekao: وكان الإجماع من الصحابة والتابعين من بعدهم ومن أدركناهم يقولون: إن الإيمان: قول، وعمل، ونية، لا يجزئ واحد من الثلاثة إلا بالآخر. "Postojao je idžmā' ashaba, tabī'ina i onih koji su dostigli; rekli su: Īmān je: govor, djelo i namjera, i nije dovoljno jedno od njih, bez preostalih." | شرح أصول اعتقاد أهل السنة والجماعة للالكائي 1593 | Drugim riječima, ne vrijedi nijjet ako izostane govor i djela, i nije ti dovoljno da imaš "dobro srce", a da se ne pokoravaš riječima i djelima. Ili, da se pokoriš srcem i riječima, a da djela izostanu."Dobro srce" je Allahu pokorno srce, ono srce čije vjerovanje ima uticaj na riječi i djela, pa ga oni prate. Islam je precizno definisao īmān [vjerovanje], i Allah neće mijenjati propise zbog tebe i mene.Kur'an je završen, zapečaćen, i nema izuzetaka iz ovog pravila. Ili se pokori čitavim svojim bićem, ili produži s onima koji su izabrali da uživaju prolaznost dunjaluka umjesto vječnosti ahireta. Tevhid je razlog ulaska u Džennet i spasa od Vatre Allahov Poslanik je rekao:“Ko posvjedoči da nema boga osim Allaha, Jedinog, Koji nema sudruga, i da je Muhammed Njegov rob i Njegov poslanik, i da je Isa Allahov rob i Njegov poslanik, Riječ koju je On poslao Merjemi i duša od Njega, i da je Džennet istina, i da je Džehennem istina, Allah će ga uvesti u Džennet ma kakva bila njegova djela.”(Muttefekun alejh) Također je rekao:“Uistinu je Allah zabranio Vatri onoga koji kaže ‘la ilahe illAllah’ želeći time samo Allahovo zadovoljstvo.”(Muttefekun alejh) Ništa kao širk ne može ljude odvesti u probleme, dok ništa kao tevhid ne može ih sačuvati istih.“Džinne i ljude sam stvorio samo zato da Mi se klanjaju!”(Prijevod značenja Ez-Zarijat, 56.) Poslanici nisu slati, niti knjige objavljivane, niti propisivani zakoni, niti stvarana stvorenja osim zbog robovanja Allahu, Jednom i Jedinom. ‏قال الإمام ابن القيم رحمه الله : لا يدخل الجنة نفس مشركة ، وإنما يدخلها أهل التوحيد ، فإن التوحيد هو مفتاح بابها. Neće ući duša mušrička u džennetu, a zasigurno će u njega ući pripadnici tewhida, jer je tewhid zaista ključ za njegova vrata!الوابل الصيب] ٤٩ ] Ibn Qajjim رحمه الله je rekao:Nema ništa bistrije od tewhida, stoga i najmanja mrlja biva vidljiva, makar se dogodila u trenu ili makar bila riječ ili pohota potajna.Pa, ako požuri vjernik i ukloni tu mrlju onim sto joj je suprotno, opet se vrati bistrina njegova tewhida, a u suprotnom mrlja ostane i zakori se i kasnije ju je tesko ukloniti.Neke od ovih mrlja brzo se steknu i brzo odstrane.Neke se sporo steknu, a brzo odstrane, dok se druge, pak, sporo steknu, a sporo i odstrane. Ima vjemika čiji je tewhid veliki, da se mnoge ove mrlje utope u njemu i nestanu. Također, na čistoj podlozi mrlja se lahko vidi, pa zbog toga vjernik žuri da je odstrani, dok je i ne primijeti onaj s nečistom podlogom. El-Fewā’id,str.216