ម្រេចជា គ្រឿង ទេស ដែល មាន ប្រើក្នុងស្ទើរគ្រប់មុខម្ហូប នៅលើពិភពលោក។ ទទួលទាន ស្ទើរជារៀងរាល់ថ្ងៃ ម្រេចល្បីថាមានគុណប្រយោជន៍ច្រើនសម្រាប់សុខភាព។ តើជាគុណប្រយោជន៍អ្វីខ្លះទៅ ? ម្រេចកិន ម្រេចមូល ម្រេចខ្ចី ម្រេចទុំ មានគុណសម្បត្តិដូចគ្នាទេ ? តើគួរជ្រើសរើសទទួលទាន ម្រេច ស ខ្មៅ ក្រហម ឬម្រេចស្រស់?
ក្នុងសម័យយុគកណ្តាល ម្រេច ជាគ្រឿងទេស ដែល តំណាងឲ្យភាពមានបាន។ បច្ចុប្បន្ន ម្រេចជាគ្រឿងទេសដែលមានប្រើនៅទូទាំងពិភពលោក មិនថា នៅទ្វីបអឺរ៉ុប អាមេរិក អាស៊ី ឬអូសេអានី និងអាហ្វ្រិកទេ។ នៅតាមអាហារដ្ឋានតូចតាច តាមចិញ្ចើមថ្នល់ ដល់ភោជនីដ្ឋានលំដាប់ផ្កាយ ក៏ដូចជា នៅតាមផ្ទះ ម្រេចបានបង្ហាញវត្តមានយ៉ាងសង្ហា នៅលើតុបាយ ឬនៅក្នុងចង្ក្រាន។ រសជាតិហិរប្រហើរ ក្លិនស្រាល ឈ្ងុយ អាចដាក់រោយលើស្ទើរគ្រប់ម្ហូបឆ្អិនហើយ ឬនៅពេលកំពុងចម្អិន។
ទទួលទានស្ទើរជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីលើករសជាតិម្ហូបអាហារ និង ដោយមិនដឹងពិត ប្រាកដអំពីគុណសម្បត្តិរបស់វា ម្រេចជាគ្រឿងទេស ដែលមានប្រើតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ សម្រាប់ផ្សំធ្វើជាឱសថព្យាបាលជំងឺ នៅក្នុងប្រទេសអេហ្ស៊ីបបុរាណ។ ឧស្សាហកម្មរុក្ខឱសថ សម័យបច្ចុប្បន្នក៏មានប្រើម្រេច ជាសមាសធាតុផ្សំ ច្រើនដែរ។ ចាស់ទុំខ្មែរ ក៏ណែនាំឲ្យស្ត្រីទើបឆ្លងទន្លេរួច ទទួលទានម្រេចជាម្ហូប ដើម្បីកម្តៅសរសៃខ្ចី តែហាមមិនឲ្យបរិភោគម្ទេសទេ ក្នុងអំឡុងពេលកូនខ្ចីបំបៅដោះ។ ចំពោះ ពួកគាត់ ម្រេចនិងម្ទេស មានរសជាតិហិរខុសគ្នា និងផ្តល់ផលវិបាកក៏ខុសគ្នា។
ម្រេចមានអំណាចអង់ទីអុកស៊ីដង់
រសជាតិហិររបស់ម្រេច មានលក្ខណៈពិសេសប្លែក ដោយសារសមាសធាតុជីវៈសកម្មធម្មជាតិ Piperine ដ៏ចម្បងរបស់គ្រាប់ម្រេច។ Piperine ជាមូលេគុលជីវសាស្ត្រពពួក alcaloïde ដែលមានសកម្មភាព ខ្លាំងខាងបញ្ចេញជាតិពុលការពារខ្លួន(ដើមឈើ)។ សមាសធាតុដ៏ចម្បងរបស់ម្រេចនេះ អាចមានឥទ្ធិពលល្អច្រើន ទៅលើសរីរាង្គមនុស្ស។ នេះបើតាមការវិភាគទិន្នន័យនៃការសិក្សាជាច្រើន ចេញផ្សាយ នៅក្នុងទស្សនាវដ្តីវិទ្យាសាស្ត្រ Critical Reviews in food Science and Nutrition កាលពីឆ្នាំ២០១៩។
នៅក្នុងចំណោមគុណប្រយោជន៍ជាច្រើន គេអាចរាប់ ជាបឋម សមត្ថភាពផ្នែកអង់ទីអុកស៊ីដង់។ មានន័យថា ម្រេចមានសកម្មភាពជាធ្នាក់ចាប់ក្រុមជាលិកាសេរី ដែលជាមូលេគុលពន្លឿន ភាពចាស់ជរា នៃកោសិកា មានជាអាទិ៍កោសិកាស្បែក។ ការសិក្សាដដែលបានពន្យល់ទៀតថា ដោយសារសារធាតុ Piperineដ៏ច្រើន ម្រេចទំនងមានគុណប្រយោជន៍ ផ្នែកប្រយុទ្ធប្រឆាំង និង សម្លាប់មេរោគជាច្រើន ប្រភេទ មានជាអាទិ៍ ពពូកបាក់តេរី និងពពួកផ្សិត មួយចំនួនធំ។ ឧទាហរណ៍ បាក់តេរី Staphylocoque ។ នេះបើតាមការលើកឡើងរបស់អ្នកនិពន្ធដដែល។
ម្រេចជួយរំលាយអាហារ
គុណប្រយោជន៍នៃម្រេចមិនបញ្ចប់ត្រឹមណេះទេ។ គ្រាប់ខ្មៅដ៏តូចៗនេះ អាចមានអំណាចផ្នែក បន្ទាបជាតិស្ករ និងជាតិខ្លាញ់ក្នុងឈាម ពោលគឺម្រេចអាចជួយកាត់បន្ថយអត្រាជាតិខ្លាញ់កូឡេស្តេរ៉ុល និង អត្រាជាតិស្ករ គ្លីសេមីក្នុងឈាម។ បើគេជឿតាមការសិក្សាដដែល ម្រេចអាចមានសកម្មភាព ផ្នែកប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺមហារីកទៀតផង។ សារធាតុសកម្ម Piperine លាយជាមួយសមាសធាតុផ្សំ ផ្សេងទៀតរបស់ម្រេច នឹងបញ្ចេញសកម្មភាពប្រឆាំងនឹងកោសិកាមហារីក នៃជំងឺមហារីកសុដន់ ពោះវៀនធំ ឬមហារីកក្រពេញប្រូស្តាតជាដើម។ នៅក្នុងការសិក្សាមួយផ្សេងទៀត ចេញផ្សាយ ដោយ ទស្សនាវដ្តី Critical Reviews in food Science and Nutrition ដដែល ម្រេចអាចមានឥទ្ធិពលល្អលើ ប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ។ អ្នកនិពន្ធបានពន្យល់ថា ឥទ្ធិពលរបស់ម្រេចលើប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ បានមកពី ជាតិម្រេចដែលទៅភ្ញោចសរីរាង្គកាយមាត់ ក្រពះ លំពែង ឲ្យបញ្ចេញទឹកមាត់ បញ្ចេញ ប្រូតេអ៊ីនមានភារៈកិនបំបែកកម្ទេចអាហារឲ្យងាយជ្រាបចូលទៅចិញ្ចឹមសព៌ាង្គកាយ ប្រៀបដូចជាទៅបង្កើន សមត្ថភាពទូទៅ ផ្នែករំលាយអាហារ និង បង្កើនសមត្ថភាពស្រូបអាហារូបត្ថម្ភ។ ចំពោះគ្រូពេទ្យ ជំនាញផ្នែកអាហារូបត្ថម្ភ Florence Foucaut បរិភោគក្នុងបរិមាណតិចតួចល្មម ម្រេចនឹងជួយរំលាយអាហារ និង ជួយពន្លឿនដំណើរបញ្ចេញកាកសំណល់អាហារ ដែលអាចកាត់បន្ថយអាការៈធ្ងន់ទល់ពោះ នៅពេលបរិភោគឆ្អែតខ្លាំងពេកបាន។ បន្ថែមម្រេច និងគ្រឿងទេសលើម្ហូបអាហារ នឹងជួយលើករសជាតិ ដោយមិនបាញ់ ប្រើខ្លាញ់-អំបិលច្រើន។ នៅពេលអាហារមានរសជាតិ ដោយម្រេច និង ដោយគ្រឿងទេសផ្សេងទៀត ក្លិនឈ្ងុយនោះនឹងផ្តល់ភាពរីករាយដល់ការបរិភោគ។ នៅពេលបរិភោគដោយមានភាពរីករាយក្នុងចិត្ត ពេលនោះអ្នកនឹងបរិភោគក្នុងបរិមាណតិច ព្រោះក្រពះបានឆ្អែតយ៉ាងពិតប្រាកដ។
ម្រេចជាថ្នាំប្រឆាំងនឹងការរលាក
ម្រេចត្រូវបានគ្រូពេទ្យបុរាណអេហ្ស៊ីប និងចិន ប្រើជាថ្នាំAnti-inflammatoire តាំងពីយូរយារមកហើយ ដោយសារម្រេចមានផ្ទុកសារធាតុPiperine ដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិអង់ទីអាំងហ្វ្លាម៉ាទ័រ។ ដើម្បីឲ្យឥទ្ធិពលប្រឆាំងនឹងការរលាកឡើងពេញអំណាច គួរតែប្រើម្រេចលាយជាមួយល្មៀត។ សារធាតុក្នុងល្មៀតCurcuma និង Piperineក្នុងម្រេច សុទ្ធតែជាសារធាតុមានសមត្ថភាពប្រឆាំងនឹងការរលាកដូចគ្នា តែសារធាតុពីប៉េរីន មានសមត្ថភាពជួយជំរុញសរីរាង្គកាយឲ្យស្រូបយកជាតិCurcuma បានកាន់តែប្រសើរ។
ស្តាប់តាមការរៀបរាប់ខាងលើ ម្រេចសឹងអាចហៅបានថាជាគ្រាប់ដ៏អស្ចារ្យ ចំពោះសុខភាព ប៉ុន្តែសូមទទួលយកលក្ខណៈសម្បត្តិដ៏ល្អរបស់ម្រេចទាំងអម្បាលម៉ាននេះ ដោយប្រុងប្រយ័ត្នសិន ព្រោះ ការសិក្សាបញ្ជាក់អំពីគុណប្រយោជន៍ដ៏សម្បើមនៃម្រេច ជាលទ្ធផលនៃការវិភាគនៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍
ឬលើសត្វតែប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជា អ្នកស្រាវជ្រាវចាត់ទុករបកគំឃើញអំពី គុណសម្បត្តិនៃម្រេច ថាជាពន្លឺដ៏សំខាន់ដែលបញ្ជាក់អំពីផលល្អ ដោយមិនអាចប្រកែកបានរបស់ម្រេច។
ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវចង់ឲ្យមានការសិក្សា ការធ្វើតេស្តលើមនុស្សច្រើននិងបន្ថែមទៀត ដើម្បីទម្លាយឲ្យឃើញអំពីសក្តានុពល និងឥទ្ធិពលរបស់ម្រេចចំពោះសុខភាពមនុស្ស។ ក្នុងពេលរង់ចាំ លទ្ធផលស៊ីជម្រៅ និងកាន់តែច្បាស់លាស់ សូមអញ្ជើញប្រើម្រេច តាមការគួរ និង ការចូលចិត្ត ដើម្បីបន្ថែមរសជាតិដល់ម្ហូបក៏បានក្នុងទម្រង់ជាទឹកឆុងក៏បាន។ ដើម្បីឆុងតែម្រេច សូមដាំទឹកឲ្យពុះ រួចចាក់លើគ្រាប់ម្រេចដែលដំបំបែកឲ្យទក់ៗបន្តិច រយៈពេលពីរបីនាទី ហើយច្រោះយកកាកម្រេចចេញ។ នេះជាការពន្យល់របស់លោក Olivier Derenne អ្នកជំនាញគ្រឿងទេស និងជាអគ្គនាយកក្រុមហ៊ុនលក់ម្រេច Comptoire des Poivres នៅប្រទេសបារាំង ដោយបន្ថែមថាដើម្បីបន្ទន់ក្លិន និងបន្ថែមរសជាតិ គេអាចឆុងតែម្រេចជាមួយផ្កាក្រៀម ទឹកឃ្មុំ ឬ ល្មៀត។
ម្រេចខ្មៅ ស ក្រហម ខុសគ្នាយ៉ាងណា ?
ជ្រើសរើសប្រើម្រេចទាំងមូល ហើយកិន ឬ បុកបំបែក នៅពេលហៀបបរិភោគអាច ជួយរក្សាក្លិនឈ្ងុយបានយូរ និងមានរសជាតិកាន់តែឆ្ងាញ់។ ម្រេចកិនស្រាប់ឲ្យតែសុទ្ធពិត អាចមិនសូវឈ្ងុយមែន តែបើគិតអំពីតម្លៃផ្នែកអាហារូបត្ថម្ភ និងគុណប្រយោជន៍ គ្មានបាត់បង់ទៅណាទេ គឺនៅដដែលដូចម្រេចគ្រាប់ទាំងមូល។
ចំណែកពណ៌ម្រេច ស ខ្មៅ ក្រហម បៃតង ជាដំណើរវិវឌ្ឍនៃគ្រាប់ម្រេច ទៅតាមដំណាក់កាល និង ទៅ តាមរបៀបថែរក្សាទុក។ ម្រេចបៃតង ជាម្រេចខ្ចី បេះនៅពេលមិនទាន់ទុំ ដូច្នេះវាមិនសូវហិរ ឬហិរស្រាល ដោយមានបង្កប់ជាតិផ្អែមតិចៗ និងមានកំហាប់ជាតិពីប៉េរីនទាប តែមានផ្ទុកជាតិប៉ូលីហ្វេណុលក្នុង បរិមាណដ៏ច្រើនជាងគេ បើប្រៀបទៅនឹងគ្រាប់ម្រេចចាស់ និងគ្រាប់ម្រេចទុំ។ សម្បូរជាតិប៉ូលីហ្វេណុលខ្លាំង មានន័យថាម្រេចបៃតងមានគុណប្រយោជន៍ ផ្នែកអង់ទីអុកស៊ីដង់ និងអង់ទីអាំងផ្លាម៉ាទ័រ ដែលដើរតួនាទីការពារប្រឆាំងនឹងជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង។
ម្រេចខ្មៅ ជាស្តេចម្រេច ? បេះនៅពេលទុំរួច យកទៅហាលថ្ងៃសម្ងួត ទើបឡើងពណ៌ខ្មៅ ម្រេចខ្មៅ ហិរខ្លាំង ជាងម្រេចបៃតង ឬម្រេចស។ ការសិក្សាចេញផ្សាយនៅឆ្នាំ២០២០ ដែលជាការវិភាគប្រៀបធៀបរវាងម្រេចខ្មៅនិងម្រេចស មុននិងក្រោយ ពេលយកសម្បកចេញរួចបានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ម្រេចខ្មៅមានប្រៀបជាងម្រេចស។ កំហាប់នៃសមាសធាតុផ្សំ ដូចជាប៉ូលីហ្វេណុលនិងរ៉ែ មានខ្ពស់ខ្លាំងនៅក្នុង ម្រេចខ្មៅជាងម្រេចស ដែលគេបេះនៅពេលគ្រាប់ទុំឡើងក្រហមល្អ ដូចគ្នា តែត្រូវបានគេយកទៅត្រាំទឹក ហើយបកស្រទាប់ក្រហមខាងក្រៅចេញ។ ការបកសម្បកក្រៅ បានធ្វើឲ្យម្រេចស បាត់បង់សមាសធាតុប៉ូលីហ្វេណុល និង រ៉ែ អស់ជាច្រើន។ ប៉ុន្តែសារធាតុពីប៉េរីន ហាក់ដូចជាខ្ពស់ជាងម្រេចខ្មៅទៅវិញ។ នេះបើតាមការសិក្សាប្រៀបធៀបដដែល។ ចំណែកម្រេចក្រហម ជាម្រេចកម្រជាងគេ ព្រោះជាម្រេចបេះ នៅពេលវាចាប់ទុំភ្លាមរួចហើយយកទៅហាលសម្ងួត និង ហិរជាងម្រេចខ្ចីបន្តិច។ ជាចុងក្រោយ គឺម្រេចប្រផេះដែលគ្មានអ្វីក្រៅពី ជាម្រេចខ្មៅកិនរួចស្រេច។
ជាតិហិររបស់ម្រេចថ្វីបើមិនខ្លាំងដូចម្ទេសក៏ដោយ ក៏អាចធ្វើឲ្យក្រពះ ពោះវៀន ពិបាកទ្រាំដែរ នៅពេលបរិភោគក្នុងបរិមាណច្រើនជ្រុល ជាពិសេសចំពោះអ្នកដែលមានបញ្ហាក្រពះ ឬ ជំងឺខ្សោយពោះវៀនស្រាប់។ សូមកុំបរិភោគម្រេច ប្រសិនបើអ្នកមានរោគភើច្រាលជាប់នឹងខ្លួន។ អ្នកមានបញ្ហាឫសដូងបាត កុំប្រមាថរសជាតិហិររបស់ម្រេចសោះ។ ទទួលទានម្រេចច្រើនជ្រុលក្នុងម្ហូប អាចនឹងធ្វើឲ្យភ្នាសនៅម្តុំក្រសាលគូថរលាក។ បើភ្នាសនៅត្រង់នោះរលាក ឫសដូងបាតនឹងរើឡើង ហើយឈឺខ្លាំងពិបាកទ្រាំ៕