About
Dün terapistimle konuşurken kendimi tarif etmek için hiç düşünmeden “İçimde bir bahçe var.” dedim. O da “Belki de hep vardı, siz fark etmiyordunuz.” diye cevap verdi.
Bu konuşma üzerine düşündükçe, uzun zamandır hissettiğim ama tam olarak adını koyamadığım bir şeyin farkına vardım
Insan hayatından içindeki bahçe ölçüsünde tatmin oluyor.
Bu bölümde Voltaire’in Candide romanındaki “Bahçemizi yetiştirmeliyiz.” düşüncesinden, Aristoteles’in eudaimonik mutluluk anlayışından bahsediyorum.
Mutluluk yalnızca başımıza gelen güzel şeylerde mi saklı, yoksa emek vererek içimizde büyüttüğümüz şeylerde mi?
Belki de asıl ihtiyacımız kendi bahçemizi yetiştirmeyi öğrenmektir.
Seyyar Kafalar’ın 95. bölümüne hoş geldiniz. 🌱