لمس جسد انسان را در ماتم و ترس نگاه می‌دارد

بوسیدن در کتاب مقدس، تماس با جسد انسان بیشتر در چارچوب قوانین آیینیِ قوم موسی مطرح شده است، نه اینکه خودِ این تماس به‌طور مستقیم باعث سوگوار شدن فرد شود. هر کس جسد انسان را لمس کند، تا هفت روز از نظر آیینی «نجس» محسوب می‌‌شود. این نجاست به معنای گناهکار بودن یا ناپاکی اخلاقی نبود، بلکه وضعیتی تشریفاتی بود که برای بازگشت به عبادت، نیاز به طی کردن آیین تطهیر داشت. همچنین کتاب مقدس توصیه می‌‌کند که مرگ را با احترام با مراسم مناسب همراه کنند. به سوگواران تسلی و همدلی نشان دهند. در عهد جدید، عیسی چند بار جسد مردگان را لمس کرد، مانند دختر یایروس و پسر بیوه شهر نائین، و آنان را زنده کرد. این رویدادها نشان می‌‌دهند که قدرت حیات‌بخش عیسی مسیح بر قوانین نجاست آیینی غلبه داشت. خداوند روح است. در این آیه مقصود از خداوند می‌‌تواند هم خدای پدر و هم عیسی مسیح باشد. خدای پدر، روح‌القدس، هم روح خدای پدر است و هم روح مسیح می‌‌باشد. و جایی که روح خداوند است، آنجا آزادی است. پس اگر روح مسیح در ما باشد، آنگاه واقعا آزاد خواهیم بود. روح خدا شفا و آزادی و سلامتی را ببار می‌آورد. پس ما نباید با بوسیدن متوفی از عادات ناپسندی که گاهی انسان را به آن وامی دارد که سالها سردی آن لحظه تلخ بر لبان و ترس در دلهای ما باقی ماندگار بماند.