Wëllkomm zréck an der Poterkëscht!
Haut héiere mir, wéi eng Persoun eis vun enger onheemlecher Halloweennuecht erzielt.
Vill Spaass beim Nolauschteren!
-
Transkript:
Mara: Ech muss iech eppes erzielen. Ech hat gëschter Owend déi komeschst Halloween-Nuecht vu mengem Liewen.
Lina: O, elo sinn ech awer gespaant. Wat ass geschitt?
Tom: Waart, looss mech roden: Du hues e Geescht gesinn?
Mara: Vläicht. Ech weess et selwer net. Ech war gëschter eleng doheem, well dir zwee jo ofgesot hat.
Lina: Sorry! Ech war wierklech midd. Mee wat ass geschitt?
Mara: Géint zéng Auer huet et un der Dier geklappt. Dräimol.
Tom: Warscheinlech Kanner, déi Séissegkeete wollten.
Mara: Dat hunn ech och geduecht. Ech hunn duerch de Spioun gekuckt an do stoung e klengt Kand mat engem wäisse Läinduch iwwer dem Kapp.
Lina: An du hues d’Dier opgemaach?
Mara: Ech hunn d’Dier e bëssen opgemaach, mee op eemol war d’Kand verschwonnen.
Tom: Dat kann net sinn. Vläicht ass et einfach fortgelaf.
Mara: Ech hunn och geduecht, ech hätt mech geiert. Mee dunn ass eppes nach méi Komesches geschitt.
Lina: Wat?
Mara: Mäi Computer huet op eemol eng Noriicht ugewisen.
Tom: Wat fir eng Noriicht?
Mara: Do stoung: „Maach d’Dier net op.“
Lina: Dat ass awer net méi witzeg.
Tom: Vläicht huet een dech einfach veräppelt. Konnts du net gesinn, vu wiem d’Noriicht koum?
Mara: Dat war jo de Problem. Ech hunn eng zweet Noriicht kritt: „Ech sinn nach ëmmer dobaussen.“
Lina: Ech kréien elo schonn Héngerhaut.
Tom: A wat hues du gemaach?
Mara: Ech hu meng Mamm ugeruff. Déi huet mech gefrot, ob ech sécher wier, datt ech eleng doheem wier.
Lina: Gutt, datt s de mat hir schwätze konnts, du waars de net esou eleng.
Mara: Jo, mee du war beemol d’Netz fort an ech konnt kee méi uruffen.
Tom: An dunn?
Mara: Sinn all d’Luuchten ausgefall.
Lina: Nee! Ech hätt direkt d’Haus verlooss.
Mara: Ech och. Mee dunn hunn ech e Geräisch héieren.
Tom: Virun der Hausdier?
Mara: Nee. Et huet aus dem Keller geklappt.
Lina: Aus dem Keller?
Mara: Jo. An dat Schlëmmst war: D’Kellerdier war op. Dobäi war déi zënter Méint schonn zougespaart.
Lina: Ech soen dir éierlech: Ech wier do net erofgaangen.
Mara: Ech och net. Mee ech hunn eng Luucht am Keller gesinn. Ech sinn e puer Schrëtt méi no gaangen an hunn en Telefon um Buedem gesinn.
Tom: Däin Telefon?
Mara: Nee, dat war dat Komescht. Ech hat mäin Telefon nach an der Hand.
Lina: Wat stoung um Telefon?
Mara: Eng Noriicht: „Ech hu gesot, du solls d’Dier net opmaachen.“
Tom: Dat ass wierklech grujeleg.
Mara: An dunn hunn ech eng Stëmm hannert mir héieren.
Lina: Wat huet si gesot?
Mara: „Du hues mech awer eragelooss.“
Tom: Ok... dat ass de Moment, wou ech definitiv fortgelaf wier.
Lina: Ech och! An hues du dech ëmgedréint?
Mara: Nee.
Tom: Firwat net?
Mara: Well ech Angscht hat, ze gesinn, wien hannert mir stoung.
Lina: A wat hues du du gemaach?
Mara: Ech hunn e bëssi gewaart a wéi alles roueg war, sinn ech a meng Kummer gaangen, hu mech agespaart an iergendwann sinn ech ageschlof.
Tom: A moies?
Mara: Moies war d’Kellerdier nees zou.
Lina: A soss?
Mara: Op mengem Kichendësch louch e klengen Ziedel.
Tom: Wat stoung drop?
Mara: „Merci fir d’Invitatioun. Déi nächst Kéier komme mir méi fréi.“
Lina: Dat ass net méiglech...
Tom: Du has eis jo fir Halloween invitéiert. An op denger Invitatioun stoung: „D’Party fänkt um 22 Auer un.“
Lina: Awer mir waren ni bei dir.
Mara: Ech weess.
Tom: Da war vläicht een aneren op denger Party...
Mara: ...an ech mengen, hien ass nach ëmmer do.