Podcast Λυμπέρης Γιώργος (Θεατρολόγος 2ο ΔΣ Αξιούπολης)
Λέγομαι Γιώργος Λυμπέρης και είμαι θεατρολόγος στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Αξιούπολης. Η συμμετοχή του σχολείου μας με το Δ1, στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ «Θέατρο μπροστά σ ένα μικρόφωνο» ήταν μία εξαιρετική εμπειρία. Έμαθα για το φεστιβάλ μέσω της διημερίδας που είχε διοργανώσει τον Νοέμβριο του 2023, η σύμβουλος εκπαίδευσης θεατρικής αγωγής, κυρία Μιράντα Κουμανάκου. Όλο αυτό το εγχείρημα, όπως παρουσιάστηκε από την κυρία Πουταχίδου και την κυρία Πολυβίου, μου φάνηκε σαν πρόκληση. Πρόκληση διότι όλη αυτή η διαδικασία εμπλέκει τα παιδιά με τη δημιουργική αξιοποίηση των ψηφιακών τεχνολογιών στη θεατρική αγωγή, ενώ παράλληλα αποτελεί έναν δίαυλο επικοινωνίας με άλλες χώρες. Το πιο δύσκολο στάδιο ήταν ο καταιγισμός ιδεών, καθώς υπήρχαν πολλές ιδέες αλλά οι περισσότερες ενώ σημείωναν δραματουργικό ενδιαφέρον, δεν ήταν κατάλληλες για το ραδιόφωνο. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που θα ήθελαν να ακούσουν τα ίδια τα παιδιά. Μια ιστορία που να αφορά τα ίδια, να έχει χιούμορ και να σχετίζεται με την σχολική καθημερινότητα. Στην ιστορία μας «Μα που πήγε η κυρία Ιουλία;» η δασκάλα της τάξης εξαφανίζεται και τα παιδιά ψάχνουν να την βρούνε μέσα στα σχολικά μαθήματα. Η σύζευξη ρεαλισμού και φαντασίας ήταν και η κατευθυντήρια οδηγία μας για τη συγγραφή του κειμένου και την επιλογή των ηχητικών εφέ. Η διαδικασία της ηχογράφησης ήταν σύντομη, και παρόλο που αρχικά ως ιδέα φάνηκε εύκολη στα παιδιά, πρακτικά αντιλήφθηκαν πόσα πολλά πράγματα έπρεπε να λάβουν υπόψη τους. Παράλληλα λειτούργησε και ως διαδικασία ανατροφοδότησης. Βιώνοντας τη διαδικασία μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες θεωρώ πως κέρδισαν πάρα πολλά. Στο κομμάτι της θεατρικής έκφρασης θα ξεχωρίσω την έμφαση που δόθηκε στον λόγο και στις γνώσεις που απέκτησαν πάνω στο ραδιοφωνικό θέατρο. Ένα είδος που δε συναντάμε συχνά στα σχολεία. Το μεγαλύτερο όφελος όμως που αποκόμισαν ήταν η καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης όλων των μελών της ομάδας. Μέσα από το ραδιοφωνικό θέατρο, το άγχος της σκηνής δεν υπάρχει, οι αδυναμίες μπορούν να καλυφθούν και η φωνή μας μπορεί να ακουστεί ακόμη και στην άλλη γωνιά του πλανήτη. Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω πόσο σημαντική είναι η συνεισφορά του Θεατρικού Εικαστικού Καλλιτεχνικού Κέντρου "Πούπουλο" στη διάδοση αυτής της θεατρικής μορφής. Ακόμη θα ήθελα να ευχαριστήσω το 2ο ΔΣ Αξιούπολης και ειδικά τον διευθυντή κύριο Βαϊτσίδη που ήταν τόσο υποστηρικτικός. Τους γονείς του Δ1 για την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπό μου αλλά και όλους τους ξεχωριστούς μαθητές και μαθήτριες του Δ1 για την υπομονή τους, την προσπάθειά τους και την κατανόηση που έδειξαν.