Όλα ξεκίνησαν από ένα πιάνο. Είχε ήχο σαν λατέρνα. Και στον Σταμάτη Κραουνάκη ήρθε και μίλησε σαν άγγελος. Λάτρεψε το θέατρο, παρακολουθούσε επιθεώρηση, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Κουν. Τίποτα δεν έχανε. Και ήταν το θέατρο που τον υποχρέωσε να ακολουθήσει τη μουσική. Από μικρός, όπως εξομολογείται στον Παύλο Τσίμα, έλεγε όχι εκεί που δεν ήθελε. Και έτσι η ζωή τα έφερε και πήγε εκεί που αγαπούσε. Η επιτυχία δεν τον ενδιέφερε ποτέ. Τον νοιάζει όμως να αφήσει μια παρακαταθήκη και γι’ αυτό θα παλεύει. Μιλά για τη μοίρα του με τη Λίνα Νικολακοπούλου, τη πρώτη γνωριμία με τη Γαλάνη, τη σχέση του με τη Μοσχολιού και τις πολιτικές του φιλίες. Κι αν έχει ακόμη τη χαρά να γράφει; Διορθώνει αμέσως: «Όχι ακόμη. Τώρα έχω». Σήμερα, μαθαίνει να γερνά, χωρίς όμως να τον παίρνει από κάτω. Άλλωστε, «το μυαλό είναι άγριο».
Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See pcm.adswizz.com for information about our collection and use of personal data for advertising.