Over deze aflevering heb ik lang getwijfeld.
Niet omdat het een moeilijk onderwerp is, maar omdat ik hier iets vertel wat amper iemand weet. Een periode waar ik jarenlang liever niet over sprak. De donkerste periode uit mijn leven. Het moment waarop ik helemaal onderuitging en op een punt terechtkwam waarvan ik nooit had gedacht dat ik er zou belanden.
Meer dan eens heb ik overwogen om deze aflevering niet online te zetten. Sommige verhalen hou je liever voor jezelf. Niet uit schaamte, maar omdat de kwetsbaarheid ervan groot is.
Toch heb ik uiteindelijk beslist om het wel te doen.
Omdat ik weet dat het leven soms onverwacht hard kan toeslaan. Omdat mensen soms van de ene dag op de andere in een situatie terechtkomen die ze nooit zagen aankomen. En omdat ik hoop dat mijn verhaal voor sommigen misschien een vorm van herkenning, inzicht of zelfs hoop kan bieden.
Deze aflevering gaat niet over politiek of media. Ze gaat over wat er gebeurt wanneer je op het diepste punt van je leven terechtkomt. Over vallen, twijfelen, verliezen en proberen terug recht te krabbelen.
Misschien wel de meest persoonlijke aflevering die ik ooit heb gemaakt.