Bəlkə elə deyil?

Gəldik o mövzuya: Niyə hamı kimi kafe açmırıq, Baliyə köçmürük, amma niyə onlar kimi də bozlaşmaq istəmirik? Bir az Parkinson qanunu, bir az qara qarderoblar, bir az da 'bu işıq sönməməlidir' davası...

Bu buraxılış, başa düşülməmək qorxusundan azad olub, öz daxili kainatınızın tək sahibi olmağın verdiyi o möhtəşəm gücü kəşf etmək üçündür.

Ağlıma yığılan fikirlərdən qarışıq bir şeylər danışdım.

Yenə, yenə, yenə!

Balidən əli və dili dolu qayıtmışdım..

Ən son nəyə ''not intersted'' demisiniz?

Ah bu travmalar..

Həyat keyfiyyətimizi artırmağa bəlkə elə ev paltarından başlayaq?

Böyüyəndə bizə çoxlu sözlər deyilirdi bəs bunlar haqqında niyə heç kim danışmadı?

"Kaş dünən o qədər danışmazdım..." Bu cümləni neçə dəfə demisən? Səhər oyananda gələn o "Səmimiyyət Poxmel"indən (Vulnerability Hangover), hələ başlamadığımız işləri İnstaqramda car çəkməkdən və niyə hər şeyin bir izləyiciyə ehtiyacı olmadığından danışdım. Toxumlar ən yaxşı qaranlıqda böyüyür. Bu bölüm, nəticələr danışana qədər susmağı öyrənmək istəyənlər üçündür.