Bəlkə elə deyil?

"Kaş dünən o qədər danışmazdım..." Bu cümləni neçə dəfə demisən? Səhər oyananda gələn o "Səmimiyyət Poxmel"indən (Vulnerability Hangover), hələ başlamadığımız işləri İnstaqramda car çəkməkdən və niyə hər şeyin bir izləyiciyə ehtiyacı olmadığından danışdım. Toxumlar ən yaxşı qaranlıqda böyüyür. Bu bölüm, nəticələr danışana qədər susmağı öyrənmək istəyənlər üçündür.

bir aydır ki, yox idim çünki...

Bir nahar gəzintisində ağlıma gəldi bunu danışmaq. Bulvar və bulvara oxşayan insanlardan danışaq biraz.

Niyə mən? Həftəsonu beyin qarışıqlığını sizə gətirmişəm.

Bəhs etdiyim film 1944-cü ildə çəkilib və 2 Oskarlı bir filmdir. Mütləq baxın. O ki qaldı nələrdən danışmışam, niyə danışmışam - yenə məsələ özüməm.

O saxta gülümsəmələrin bizi əslində necə çökdürdüyündən danışırıq. Və o içimizə atdıqlarımızın bir gün necə partlayacağından... Bəlkə də ağlaya bilməmək, elə ən böyük zəifliyimizdir.

Keçən dəfə oxuduğum bir status mənə təsir etdi dedim səsli düşünüm bu barədə. Ona görə də elə sizinlə söhbətləşmək istədim bu barədə.

Bu dəfə rənglərdən, necə ətrafımızı və ruhumuzu rəngləndirə bilərikdən danışdım. Həyatımız boz və qaralarda sıxışıb qalmayacaq qədər qısadır. Əlinizə boyanı alsanız siz ilk haranı rəngləyərdiniz?

Bu bir sağollaşma deyil. Bu həyatımın ən vacib insanını sizə tanıtmaqdır. Onunla olan münasibətimiz fiziki dünyadan mənəvi dünyaya keçdi. Və sonsuz oldu. Səni çox sevirəm canım Babam ❤️

Bazar ertəsindən cüməyə qədər avtopilot rejimində yaşayırıq. İşə get, evə gəl, yemək ye, yat. Bütün ümidlərimizi isə o müqəddəs iki günə – həftəsonuna bağlayırıq.Amma şənbə səhəri gözümüzü açan kimi yeni bir stress başlayır: "Mənim cəmi bir həftəsonum var, onu da ən yaxşı şəkildə keçirməliyəm!"Görüşlər planlaşdırılır, gediləcək məkanlar siyahısı tutulur, sosial mediada hər kəsin "mükəmməl"...