Bəlkə elə deyil?

Ah bu travmalar..

Həyat keyfiyyətimizi artırmağa bəlkə elə ev paltarından başlayaq?

Böyüyəndə bizə çoxlu sözlər deyilirdi bəs bunlar haqqında niyə heç kim danışmadı?

"Kaş dünən o qədər danışmazdım..." Bu cümləni neçə dəfə demisən? Səhər oyananda gələn o "Səmimiyyət Poxmel"indən (Vulnerability Hangover), hələ başlamadığımız işləri İnstaqramda car çəkməkdən və niyə hər şeyin bir izləyiciyə ehtiyacı olmadığından danışdım. Toxumlar ən yaxşı qaranlıqda böyüyür. Bu bölüm, nəticələr danışana qədər susmağı öyrənmək istəyənlər üçündür.

bir aydır ki, yox idim çünki...

Bir nahar gəzintisində ağlıma gəldi bunu danışmaq. Bulvar və bulvara oxşayan insanlardan danışaq biraz.

Niyə mən? Həftəsonu beyin qarışıqlığını sizə gətirmişəm.

Bəhs etdiyim film 1944-cü ildə çəkilib və 2 Oskarlı bir filmdir. Mütləq baxın. O ki qaldı nələrdən danışmışam, niyə danışmışam - yenə məsələ özüməm.

O saxta gülümsəmələrin bizi əslində necə çökdürdüyündən danışırıq. Və o içimizə atdıqlarımızın bir gün necə partlayacağından... Bəlkə də ağlaya bilməmək, elə ən böyük zəifliyimizdir.

Keçən dəfə oxuduğum bir status mənə təsir etdi dedim səsli düşünüm bu barədə. Ona görə də elə sizinlə söhbətləşmək istədim bu barədə.